Inhoudsopgave

Voorwaarden partijvorming 3

Concrete taken in de vorige perspectieven 3

Netwerken 6

Ledenontwikkeling 6

Vertrouwenszaken 9

Voorwaarden partijvorming

- Programma op basis van eerste deel koersdocument en lokale verkiezingsprogramma’s van De Socialisten;

- Statuten op basis van basis van documenten II en III van de derde versie van de bundeling;

- Volwaardig bestuur van negen mensen;

- Tien politiek actieve afdelingen met volwaardig lokaal bestuur

Aan punten 1 en 2 zijn al eerder voldaan. Het verkrijgen van een volwaardig bestuur is niet gelukt en zal waarschijnlijk dit jaar ook niet lukken. Met de nieuwe kandidatencommissie is een stap gezet om dit het volgende jaar hopelijk te volbrengen. Wat betreft het laatste punt is er sprake van een stijgende lijn. De afdelingen Noord, Utrecht, Amsterdam, Rotterdam, Arnhem, Nijmegen, Eindhoven en Zuid-Limburg hebben op moment van schrijven een volledig afdelingsbestuur of hebben dat heel recent gehad. Dat brengt het aantal politiek actieve afdelingen met een volwaardig bestuur naar 8. De afgelopen tijd hebben de afdelingen tevens bijna allemaal een afgevaardigde gestuurd naar de Uitgebreide Bestuursvergaderingen, en hebben we van elke afdeling kaderdagverslag(en) ontvangen. Al met al lijkt het mogelijk alle eerder gestelde doelen het komende jaar te behalen, als de partij er de schouders onder zet.

Concrete taken in de vorige perspectieven

Algemeen: De punten waar niet aan voldaan is, worden door het nieuwe bestuur overgenomen. Veel van de taken waaraan niet voldaan is, zijn te wijten aan onderbezetting in het bestuur.

• Na het verschijnen van het Intern Bulletin, wordt deze op het eerstvolgende kaderoverleg van de afdeling besproken.

We hebben het idee dat dit nog niet voldoende gebeurt. Aan de ene kant hebben we daar begrip voor: het intern bulletin is vaak lang en afdelingen hebben, zeker als ze slechts eens per maand samenkomen, soms niet de tijd om ze allemaal te bespreken. Aan de andere kant is het essentieel dat leden de interne vorderingen binnen de partij meekrijgen. Afdelingen hoeven natuurlijk niet alle artikelen te bespreken, maar een bespreking van alles wat de leden interessant vinden is belangrijk.

• Het nieuwe bestuur streeft ernaar het Intern Bulletin elke twee weken te publiceren.

• Het nieuwe bestuur gaat met het IT-team kijken naar een gepaste oplossing voor het goed en toegankelijk archiveren van de verschillende typen documenten die in het Intern Bulletin verschijnen

Aan het eerste punt is duidelijk voldaan. Aan het tweede punt is nog niet voldaan.

• We gaan door met de campagne om achterstallige contributie te innen, en leden aan te sporen hun contributie in te stellen. Dit gebeurt zowel vanuit de afdelingen, als vanuit het landelijk bestuur.

• Het nieuwe bestuur kijkt naar een gepast moment om afdelingen de opdracht te geven om leden die geen contributie betalen en geen coulanceregeling hebben uit te schrijven als lid.

Het eerste punt is dit jaar gebeurd. In december 2025 is de achterstallige contributie geïnd en is een groot deel van de stilgevallen contributiebetalingen hervat.

Het tweede punt is nog niet gebeurd, dit is een taak voor het komende bestuur.

• Het nieuwe bestuur gaat aan de slag met het vormen van een secretariaat dat het bestuur ondersteunt met administratieve taken.

• Alles wat we doen, gaan we zo goed mogelijk documenteren in handvatten, draaiboeken en andere kennisdocumenten.

• Het nieuwe bestuur gaat met het IT-team kijken naar een gepaste oplossing voor het makkelijk toegankelijk maken van deze documenten.

De eerste en laatste punten zijn door middel van de oprichting van het secretariaat en mijnSocialisten aan voldaan. MijnSocialisten kan nog wel toegankelijker. Op dit moment is het webteam bezig met een nieuw ledensysteem, waar dit in overgenomen kan worden. Het middelste punt is nog niet aan voldaan, alhoewel er wel een aantal handvatten geschreven zijn, bijvoorbeeld over bepaalde evenementen, zoals filmavonden. Voor de opbouw van de partij is het noodzakelijk dat het komende jaar meer afdelingen en andere organen hiervan gebruik gaan maken en ze schrijven en verbeteren.

• Het nieuwe bestuur gaat aan de slag om de verschillende teksten op de website te vernieuwen.

• Het nieuwe bestuur gaat aan de slag met een vacaturepagina op de website om nieuwe kaderleden te werven.

• Het IT-team gaat aan de slag met de integratie en het verspreiden van een agendasysteem.

Aan het eerste punt is met de nieuwe website voldaan. Het tweede punt is niet aan voldaan op de website, maar tegenwoordig wordt wel in het IB geschreven waar leden kunnen bijdragen. Punt drie is niet aan voldaan. Mogelijk kan dit verwerkt worden in het nieuwe ledensysteem. Punt twee en drie zijn geen hoge prioriteiten voor het webteam voor het komende jaar.

• Het nieuwe bestuur gaat op zoek naar een lid dat weer maandelijks de nieuwsbrief wil versturen.

Dit is niet gelukt. Mogelijk kan dit opgepakt worden door het secretariaat

• Het nieuwe bestuur blijft proberen het beheer van de ledenadministratie te delegeren aan een of meerdere kaderleden.

Gelukt. Secretariaat regelt dit.

• Het nieuwe bestuur hakt een knoop door over het eventueel overstappen van Mollie naar SEPA-machtigingen.

De knoop is niet doorgehakt wegens het nieuwe ledensysteem. Voor nu blijven we bij Mollie, maar met het nieuwe ledensysteem kan een overstap naar SEPA goed zijn.

• Om te beginnen, willen we het komende jaar aan de slag met het op poten zetten van een basisscholingsreeks voor nieuwe leden.

De scholingswerkgroep is hiermee aan de slag gegaan en de scholingen worden bij tijd van schrijven afgerond. Hopelijk worden ze spoedig uitgebracht en kunnen leden en afdelingen ermee aan de slag.

Netwerken

Omtrent de netwerken is het niet gelukt sturingscommissies op te zetten. Zie de nieuwe jaartaken voor het komende jaar.

• Het nieuwe bestuur organiseert een jaarlijkse nieuweledendag.

• Het nieuwe bestuur gaat aan de slag met het opzetten van een integratietraject voor nieuwe leden. We breiden de welkomstmail uit met informatie over hoe de organisatie in elkaar steekt, waar de belangrijkste informatie te vinden is, en hoe je actief kan worden als lid.

• We schrijven een handvat hoe contact op te nemen met nieuwe leden voor afdelingen, met daarin een belscript.

Helaas is aan geen van deze taken gelukt. De punten blijven echter relevant en kunnen opgepakt worden door het nieuwe bestuur.

• We gaan door met het uitvoeren van het plan aanpak seksisme

Wegens onderbezetting in het bestuur is dit niet gelukt.

Ledenontwikkeling

Op het gebied van ledenontwikkeling is er sprake van gestage groei. Het groeipercentage is 20%. Dat is vergelijkbaar met de 19% van vorig jaar, met de kanttekening dat er toen van mei 2024 tot en met mei 2025 werd gemeten en dit keer maar van mei 2025 tot en met februari 2026. In absolute aantallen zijn we van 466 naar 563 leden gegroeid, een groei van 97 leden. De groei is daarmee vergelijkbaar met vorig jaar, toen we er in absolute aantallen 75 leden bij kregen. Hieronder zie je een overzicht van de ledenaantallen in het afgelopen jaar.

Afdeling/datum augustus 2025 november 2025 februari 2026

Amsterdam 63 69 85

Arnhem 22 22 28

Den Haag 32 32 33

Deventer - - 5

Eindhoven 24 34 37

Nijmegen 50 53 54

Noord 53 58 62

Rotterdam 117 113 111

Utrecht 109 110 109

Wageningen 10 10 9

Zuid-Limburg 8 11 11

Zwolle 20 19 19

Totaal 509532563

De afdeling Amsterdam is het hardst gegroeid, van 61 leden in mei 2025 naar 85 leden in februari 2026. Wat opvalt is dat die groei vlak na de verkiezingen van eind oktober 2025 duidelijk versnelt en vanaf dan redelijk consistent doorgaat. Deze trend is deels ook terug te zien bij andere afdelingen maar is daar een stuk minder significant.

Echter zijn niet al onze leden actief. Hieronder een overzicht van het aantal actieve leden per afdeling op basis van de afdelingsverslagen van januari 2026.

Amsterdam8

Arnhem9

Den Haag3

Deventer4

Eindhoven7

Nijmegen33

Noord8

Rotterdam10

Utrecht30

Wageningen-

Zuid-Limburg11

Zwolle3

Totaal126

Volgens deze cijfers zijn Nijmegen en Utrecht de grootste afdelingen qua actieve leden. Daarbij moet wel gezegd worden dat er geen hele duidelijke richtlijn is waarmee wordt bepaald of leden actief zijn en de cijfers dus niet heel precies zijn. Toch geeft dit een redelijk beeld van hoe actief de afdelingen zijn en de RSP als geheel is.

De leeftijdsopbouw is niet sterk veranderd ten opzichte van vorig jaar. De verjonging van de RSP zet echter wel door. Waar bij het vorige congres ongeveer 72% van onze leden onder de 34 waren, is dat nu ruim 75%. Vorig jaar in mei was de gemiddelde leeftijd van onze leden 32,4 jaar en nu is dat 31,9 jaar. Dit komt waarschijnlijk omdat veel mensen lid worden via ROOD en omdat niet-gevestigde politieke stromingen juist onder jongeren nu snel groeien. Echter duidt het er ook op dat we nog maar weinig succes hebben met het bereiken van werkende mensen van boven de 30 jaar oud. Hieronder zie je een grafiek van onze leeftijdsdistributie.

Ten slotte betaalt ondertussen het merendeel van onze leden weer contributie, maar nog niet iedereen. 68,42% van onze leden betalen nu contributie. Dat is een grote verbetering ten opzichte van mei 2025, toen maar 27,6% van onze leden contributie betaalden. Toch betalen ook nu 31,58% van onze leden nog geen contributie, dat zijn 179 leden.

Vertrouwenszaken

Vertrouwenszaken hebben het laatste jaar een aanzienlijk deel van de tijd en energie van het bestuur in beslag genomen. De emotionele component kon deze zaken soms bijzonder zwaar en stressvol maken. In totaal heeft het partijbestuur 14 vertrouwenszaken behandeld en daarmee op bijna iedere bestuursvergadering een vertrouwenszaak moeten bespreken. Daaruit zijn (tot nu toe) drie royementen voortgekomen en vijf personen zijn sancties opgelegd.

Inhoudsopgave

Inhoudsopgave 2

Jaartaken RSP 3

Stand van zaken 3

Democratische structuren 5

Sociale bewegingen en netwerken 7

Interne communicatie 8

Afdelingen 9

Cultuur en sociale veiligheid 11

Antimilitarismecampagne 13

Internationaal 14

Scholing 15

Media 17

Financiën 20

De vakbeweging 21

Slotwoord 22

Jaartaken RSP

De afgelopen tijd treden de RSP en haar leden steeds meer naar buiten. De media toont interesse, lokale afdelingen oriënteren zich op verkiezingen en de partij begint een herkenbare politieke lijn te hanteren. Het kleine plekje dat de RSP heeft ingenomen in dit landschap, brengt nu bepaalde associaties teweeg. Hierdoor beginnen de verwachtingen hoog op te lopen voor een principieel, democratisch en doortastende partij op links. Deze demonstratie van ‘RSP-politiek’ is duidelijk te merken op het gebied van antimilitarisme, de studentenstrijd en het feminisme. 'Nederland uit de NAVO' is aangeslagen als politieke eis, de onderwijsbezuinigingen worden gekoppeld aan de militarisering en 8 maart wordt aangevlogen als de dag voor de vrouwenstrijd. Te midden van de extreem-rechtse politiek die Nederland nu karakteriseert, lijkt dit een lichtpuntje te zijn in donkere tijden.

Het is belangrijk dat we helder hebben waar we onze tijd aan gaan besteden. Zo kunnen we de verwachtingen realiseren waar men nu nog ongeduldig op aan het wachten is. Deze jaartaken zullen daarom uiteen zetten welke taken de organen en leden van de RSP gaan uitvoeren. Zo wordt er een overzicht gecreëerd van de werkzaamheden waar de organisatie zich aan zal committeren. Het is de bedoeling dat een jaarplan in deze vorm het idee van ‘partijopbouw’ als collectieve taak neerzet en duidelijk maakt waar alle kaderleden en het bestuur mee aan de slag moeten.

Voor het komende jaar zal de partij duidelijke prioriteiten moeten stellen. Door beperkte capaciteit en financiële middelen kan de RSP niet lukraak alles 'doen' wat ze wil. Het is cruciaal vast te stellen wat de hoofdtaken zullen worden van alle leden. De RSP zal het komende jaar de focus leggen op haar werking in de vakbond en op het thema antimilitarisme, in de vorm van een landelijke campagne. Alle leden, afdelingen en organen dienen zich in eerste instantie in te zetten voor deze twee thema’s en de taken die hierbij komen kijken. Afdelingen die groot genoeg zijn en ver genoeg zijn ontwikkeld om dit te doen, kunnen hun capaciteit daarna ook besteden aan andere politieke thema’s. Echter blijven de vakbond en antimilitarisme constant de hoofdtaken.

Stand van zaken

Sinds het afgelopen congres in mei heeft de partij de naam Revolutionaiar Socialistische Partij aangenomen en daarmee de ambitie uitgesproken om een revolutionaire arbeiderspartij te worden. Deze nieuwe naam is symbool gaan staan voor de beoogde rol van de organisatie in het Nederlandse politieke landschap: het bouwen van een communistische partij die duidelijke plekken en werkzaamheden biedt voor revolutionairen. De Nederlandse werkende klasse is zich op dit moment niet bewust van de mogelijkheid van zo’n alternatieve machtsbasis. De RSP zet zichzelf daarom in de traditie van marxistische partijvorming en herinnert zich de lessen van de afgelopen jaren. Toegepast op het hier en nu betekent dat voor de RSP dat ze het dagelijkse leven probeert te politiseren en de werkende klasse probeert te inspireren door een overtuigend partijproject op te bouwen, dat in raad en daad het kapitalisme bekritiseert en bevraagt.

Dit is een grote ambitie, maar na de ontwikkelingen van de afgelopen jaren lijkt de RSP de eerste stappen te kunnen nemen om een massapartij van de werkende klasse te worden. De naamsverandering was de eerste stap naar het toekennen van deze rol aan de RSP. De formule hierbij was een combinatie van de bestaande infrastructuur van De Socialisten, een voordelige doorstroom van oudere ROOD-leden en een duidelijkere visie voor verdere partijopbouw. Deze ontwikkeling heeft zich de afgelopen tijd langzaam ingezet, waardoor de verwachtingen ook weer hoger opliepen. De analyse op partijopbouw is daarbij nog lang niet af en zal het komende jaar verder moeten worden uitgediept. Tot die tijd is er een kleine basis van een ervaren kern en een uitgebreid netwerk door het hele land die hiermee aan de slag kunnen.

De partij wordt momenteel gedragen door een groep organische kaderleden en is erg zoekende in haar werkzaamheden. Intern zijn deze plannen gebaseerd op het enthousiasme en de kennis van de leden, maar dat betekent ook enigszins een gebrek aan eenheid. Er is namelijk weinig samenhang tussen landelijke plannen en de directe werkzaamheden van de leden. Het bestuur is nu verantwoordelijk om deze plannen samen te laten komen in een logisch geheel. Het verzorgt de communicatie onderling, is verantwoordelijk voor de huidige politieke koers en moet ook nadenken over de toekomstige plannen. Het takenpakket van het bestuur is daarom erg groot en er zijn weinig organen om het bestuur te ondersteunen. Tegelijkertijd worden congresstukken vaak nog los geïnterpreteerd en baseren de werkzaamheden van de organisatie zich nog niet genoeg op gezamenlijke besluiten. . Desondanks is er een start gemaakt om deze problemen in de bredere organisatie te delen en te bespreken.

Het afgelopen jaar werd gekenmerkt door het bouwen van een landelijke basis met een betrokken discussiecultuur. De kaderdagen en uitgebreide bestuursvergaderingen werden goed bezocht en voorbereid door de kaderleden. Deze plekken zijn de belangrijkste momenten geweest voor contact onderling en boden ook veel inzichten voor het bestuur, dat voorheen vaak enigszins geïsoleerd heeft gefunctioneerd. Het Intern Bulletin werd de plek voor reguliere updates vanuit afdelingen omtrent hun verkiezingstrajecten, kritische stukken vanuit kaderleden en verklaringen vanuit het bestuur. Deze discussies en verklaringen werden eerst ontvangen als ernstige kritiek door kaderleden, maar gaven wel aan dat het landelijke element van de organisatie weer terugkwam. De opbouw van de organisatie verliep ook gestaag, waardoor er nu 11 afdelingen zijn en 4 met een volledig afdelingsbestuur. Organisch is er ook een tendens ontstaan voor het schrijven van jaarplannen bij afdelingen, iets wat het landelijke bestuur toejuicht als goede eerste basis.

Het grootste obstakel van het huidige bestuur was het voortbouwen op de bestaande projecten. Vele projecten hadden zich gebrand aan ideologische keuzes, zoals verkiezingsdeelname, zonder grondige discussie op landelijk niveau. De voorwaardes, de werkwijze en de verwachtingen naar de organisatie waren hierdoor enigszins onduidelijk. Het was namelijk ook niet mogelijk om deze discussies achteraf nog te gaan faciliteren. Door deze duik in parlementaire projecten in de afdelingen Nijmegen en Amsterdam werden andere projecten zoals statuten, het professionaliseren van de website en de sociale media wel eindelijk afgerond, al dan niet hectisch en stressvol. Een verband tussen parlementaire projecten en partijopbouw is hierbij te merken, maar zal nog verder ontwikkeld moeten worden om zichzelf te rechtvaardigen.

Het belangrijkste doel van de RSP blijft partijopbouw. Met een grotere, sterkere partij kan het vooruitstrevende gedeelte van de arbeidersklasse steeds beter verenigen en kan zij het klassenbewustzijn onder de arbeidersklasse steeds verder vergroten. De onderstaande punten hebben als doel direct bij te dragen bij de opbouw van onze partij, zowel op kwantitatieve als op kwalitatieve wijze.

Democratische structuren

De democratische structuren van de RSP zijn belangrijk voor de totstandkoming van de standpunten van de RSP en de versterking van haar gezamenlijke actie.

Congres

Het congres is het hoogste orgaan van onze organisatie en dé plaats voor centrale, democratische besluiten. Om onze middelen gefocust en duidelijk in te zetten, is het belangrijk dat we ons congres steeds beter gaan voorbereiden en afdelingen duidelijker input leveren voor het congres. Deze gezamenlijke voorbereiding kan organisch leiden tot grotere bekendheid van onze plannen bij de afdelingen, wat weer tot meer eendrachtige uitvoering kan leiden. Dit vraagt echter ook veel van de afdelingen: zij moeten niet alleen de congressen voorbereiden maar zich ook toeleggen op de uitvoering van gezamenlijke besluiten.

• Het partijbestuur gaat congressen uitgebreid voorbereiden en -bespreken door belangrijke stukken zoals de jaartaken ruim van tevoren op te sturen en te bespreken op kaderdagen, uitgebreide bestuursvergaderingen en de partijraad.

• Afdelingen bespreken congresstukken op hun vergaderingen.

• Het secretariaat gaat de logistieke organisatie van het congres zo veel mogelijk overnemen. Daaronder vallen het regelen van een locatie, het bundelen en opsturen van congresstukken en het organiseren van een presidium.

Partijraad

De partijraad is een democratisch orgaan dat in de statuten van onze organisatie beschreven staat. Via de partijraad kunnen we onze partijdemocratie versterken, waardoor we onze congressen en gezamenlijke besluiten beter kunnen voorbereiden en uitvoeren.

• Het partijbestuur activeert binnen 6 maanden na het congres de partijraad, die haar statutaire plaats binnen de organisatie inneemt.

• De partijraad komt 4 maal per verenigingsjaar samen.

• De afdelingen organiseren afgevaardigdenverkiezingen in aanloop naar elke bijeenkomst van de partijraad. De vorm hiervan wordt per reglement vastgelegd.

Bestuur

De werkzaamheden van het bestuur vereisen op dit moment hoge inzet van de bestuursleden. Soms vergt dit zelfs te veel. Zij is verantwoordelijk voor een directe communicatie met afdelingen en tussen afdelingen, het aansturen van werkgroepen en campagnes, het organiseren van kaderdagen, uitgebreide bestuursvergaderingen en het congres, het onderhouden van internationale communicatie en contact, het faciliteren van projecten van kaderleden, afdelingsbegeleiding en het op orde houden van vertrouwenszaken d.m.v onderzoek en wederhoor. Allemaal zaken die erg belangrijk zijn, maar geen logische plek behoeven bij de werkzaamheden van een algemeen bestuur.

Het bestuur is verkozen om de ideologische koers te waarborgen, maar dat hoeft niet te gebeuren door ook nog alles zelf uit te voeren. De huidige organisatiestructuren moeten nader bekeken worden om dit patroon te doorbreken. Idealiter wordt een algemeen bestuur samengesteld uit 9 a 12 bestuursleden en komen zij samen op frequente tijdstippen om sturing te geven aan de organisatie. Uit hun midden kan er dan worden gekozen voor een dagelijks bestuur, dat zich kan committeren aan een dagelijkse beschikbaarheid en coördinatie. Zo worden de verwachtingen van bestuursleden verduidelijkt en kunnen zij letten op de arbeidsverdeling en werkdruk.

• Het partijbestuur oriënteert zich op de mogelijkheid om een dagelijks bestuur te kiezen uit hun midden, afhankelijk van het aantal bestuursleden.

• Het partijbestuur stelt aan het begin van hun bestuursjaar een kandidatencommissie aan.

• De kandidatencommissie gaat tijdig op zoek naar kandidaten voor het bestuur van 2027. Zij faciliteert vervolgens gesprekken met de geïnteresseerden en rapporteert over haar bevindingen. De kandidatencommissie richt zich primair op de praktische vaardigheden van de kandidaten, niet zozeer op hun ideologische standpunten.

• Het partijbestuur stelt aan het begin van de bestuursperiode een jaarplanning op waarin de datums en locaties van kaderdagen en uitgebreide bestuursvergaderingen zijn vastgelegd. Op die manier kunnen afdelingen deze evenementen goed voorbereiden.

Het secretariaat

Om verdere werkzaamheden buiten het bestuur te plaatsen is vorig jaar al een start gemaakt met het opzetten van een secretariaat. Deze kan het komende jaar nog worden uitgebreid, zowel in haar werkzaamheden als in de actieve leden.

• Het partijbestuur zet het secretariaat door en het secretariaat werkt eventuele nieuwe leden van het secretariaat in.

• Het secretariaat gaat locaties regelen voor de partijraad, kaderdag en andere landelijke evenementen voor bijvoorbeeld campagnes.

• Het secretariaat gaat de Google Workspaces van de partij beheren.

• Het secretariaat gaat onderzoeken of het mogelijk is om een centraal telefoonnummer op te zetten als extern contactpunt.

• Het secretariaat gaat reserveringen van partijpanden voor bijeenkomsten van buiten de afdeling op zich nemen.

Sociale bewegingen en netwerken

Netwerken zijn al lang onderdeel van organisatie maar blijken moeilijk van de grond te komen. Onderdeel van het probleem is dat netwerken nu de facto ingericht zijn als permanente organen gericht op specifieke thema’s die we als organisatie belangrijk vinden. Op een deel van die thema’s bestaat echter geen actieve beweging. De functie van netwerken zou moeten zijn dat ze leden die lokaal actief zijn in een bepaalde beweging een platform hebben om ervaringen met elkaar te delen en lessen te trekken uit de interventies die andere afdelingen uitvoeren. Eventueel kunnen netwerken ook dienen om landelijke strategieën te coördineren voor interventies.

In de vorige perspectieventekst had de partij zichzelf het doel gesteld sturingscommissies voor netwerken te maken. Dit is niet gelukt, deels door de hoge werkdruk van het bestuur en deels doordat veel netwerken niet actief zijn. Met betrekking tot netwerken geeft dat ons de volgende taken:

• Het partijbestuur schrapt inactieve netwerken. Op dit moment zijn dit netwerk klimaat en netwerk wonen.

• Het partijbestuur ondersteunt leden in het opzetten van ledeninitiatieven wanneer verschillende afdelingen actief zijn in dezelfde beweging en er behoefte is aan verbinding maar dit onderwerp geen landelijke prioriteit heeft. Deze ondersteuning bestaat enkel uit het bekendmaken van dit ledeninitiatief en het faciliteren van een app-groep binnen de RSP-community.

• Het partijbestuur zet sturingscommissies op voor actieve netwerken waar behoefte is aan landelijke coördinatie, te beginnen bij het netwerk vakbeweging. Sturingscommissies organiseren vergaderingen met het netwerk en coördineren landelijke strategie.

Interne communicatie

Het afgelopen jaar heeft het secretariaat een groot gedeelte van de interne communicatie opgepakt. Zij heeft het intern bulletin en de ledenadministratie onder haar hoede genomen, waardoor de last op het bestuur verminderd werd.

Wat betreft het Intern Bulletin heeft het partijbestuur vaak doorgekregen dat het vervreemdend werkt op mensen die net binnenkomen. Als net nieuw of inactief lid krijg je al onze interne debatten mee, die soms hoog op kunnen lopen. Zeker wanneer er geen nieuwsbrief is heeft dit een vervreemdende werking. Ook is het voor (bestuurs)leden vaak ongemakkelijk om iets in het Intern Bulletin te zetten, wetende dat het ook terechtkomt bij leden die verder niet actief bijdragen en die niet op de hoogte zijn van de ontwikkelingen binnen de partij.

Op basis daarvan gaan we wat betreft interne communicatie volgend jaar aan de slag met de volgende taken:

• Het secretariaatgaat aan de slag met een maandelijkse nieuwsbrief. Deze wordt maandelijks verstuurd en bevat updates, statements en een agenda.

• Afdelingsbesturen houden leden op de hoogte van aankomende evenementen.

• Afdelingsbesturen laten leden slechts toe nadat een lid van het afdelingsbestuur hen telefonisch of in persoon heeft gesproken en daarbij een aantal nader te bepalen onderwerpen heeft besproken.

• Afdelingsbesturen geven aan het secretariaat door wanneer ze geen contact krijgen met een nieuw lid. Het secretariaatzet dit lid om in steunlid.

• Het partijbestuur stelt binnen twee maanden na het congres een document op met de voor toelating te bespreken onderwerpen met nieuwe leden. Hierin komen ten minste de rol van het programma bij het politieke werk, de rechten en plichten van een lid, democratisch centralisme en het intern bulletin terug.

• Het partijbestuur ontwikkelt een handleiding voor afdelingen die zij kunnen gebruiken om leden goed te integreren binnen de lokale afdeling.

• Het secretariaat houdt toezicht op de toegang van lokale besturen tot het ledensysteem en verschaft lokale afdelingsbesturen toegang tot het ledensysteem en het lokale e-mailadres.

• Het secretariaat gaat rsp-mailadressen aan leden verschaffen, wanneer die ze nodig hebben of daar om vragen.

• Het secretariaat verstuurt een nieuwe ledenbrief. Dat is een fysieke brief die nieuwe leden welkom heet in de vereniging.

Afdelingen

De afdelingen zijn het belangrijkste gedeelte van de partij. Zij zijn belast met het integreren van nieuwe leden en het uitvoeren van de besluiten. Zij zijn niet alleen de oren en ogen van de partij, ze zijn ook de armen en de benen.

De afdelingen zijn het afgelopen jaar gegroeid en een aantal afdelingen zijn opgericht of geactiveerd. Dit moet voortgezet worden.

Daarbij is het essentieel dat integratie dit jaar sterker opgepakt wordt. Het was te vaak het geval dat aanmeldingen weken tot maanden bleven staan. Dat kan niet meer gebeuren. Ook moeten leden beter op de hoogte gehouden worden van interne activiteiten. Veel afdelingen gebruiken hiervoor slechts een WhatsAppgroep, maar die wordt niet altijd gelezen. Het gebruiken van maillijsten is essentieel voor het bereiken van inactieve leden.

Om afdelingen beter op te bouwen en de integratie tussen landelijk en lokaal beter te regelen, moet harder ingezet worden op afdelingsbegeleiding. In het verleden is gebleken dat dit een lastige taak is voor het bestuur en het vaak op een tweede plaats komt. Daarom richten we een begeleidingswerkgroep op, die belast is met het begeleiden van afdelingen, waarbij ze organisatorisch advies geven en de afdelingen herinneren aan de taken zoals aangenomen op het congres. De afdelingen stellen tevens een jaarplan op, op basis van de jaartaken, waarin zij uiteen zetten hoe zij de jaartaken gaan implementeren op lokaal niveau.

Dit brengt ons tot de volgende taken:

• Afdelingen gebruiken dit jaar maillijsten voor het op de hoogte houden van (niet-actieve)leden en het betrekken van hen bij scholingen en activiteiten.

• Afdelingen rouleren belangrijke, niet-verkozen taken zo veel mogelijk tussen leden, waarbij een ervaren lid en een onervaren lid zo veel mogelijk samenwerken.

• Afdelingsbesturen nemen binnen twee weken contact op met nieuwe leden. Zij nodigen hen uit voor een vergadering of evenement en een lid houdt van tevoren een gesprek met het nieuwe lid over RSP.

• Afdelingen stellen in 2026 een jaarplan op waarin ze uitwerken hoe ze de verschillende taken die ze zijn gegeven in het landelijke jaarplan gaan behalen. Ook verwerken ze andere, lokale doelstellingen in het plan.

• Alle bestaande afdelingen werken in 2026 toe naar een volledig afdelingsbestuur bestaande uit op zijn minst drie leden.

• Het partijbestuur oriënteert zich op het opzetten van een werkgroep afdelingsbegeleiding buiten het bestuur. Ervaren kaderleden worden aangesteld en ingewerkt als afdelingsbegeleiders. Deze worden voornamelijk ingezet bij nieuwe afdelingen of afdelingen die anderzijds ondersteuning nodig hebben.

• De afdelingsbegeleiders ondersteunen de afdelingen. Zij houden regelmatig contact door de afdelingsbesturen te bellen en fysiek langs te gaan. Zij rapporteren terug aan het partijbestuur met vragen en relevante updates.

• Het partijbestuur en de op te richten werkgroep afdelingsbegeleiding gaan onderzoeken hoe afdelingen boven de twintig actieve leden kunnen groeien. Daarbij kijken zij naar eerdere experimenten en partijen, waarbij bijvoorbeeld basisafdelingen en werkgroepen gebruikt werden. Zij kijken hier ook naar de doelen en acties die afdelingen op basis van hun actieve ledenaantal het beste kunnen uitvoeren.

• Het partijbestuur houdt zicht op de naleving van de beslissingen van het congres en partijraad door de afdelingen.

• Het partijbestuur en de mogelijke werkgroep afdelingsbegeleiding oriënteren zich in 2026 op het oprichten van een RSP-afdeling op elke plaats waar een ROOD-groep actief is. Zij doen dit in samenwerking met het ROOD-bestuur.

Cultuur en sociale veiligheid

Binnen de RSP wordt een sociaal veilige cultuur nagestreefd, waarbij ieder ongeacht hun identiteit respecteert wordt. Het faciliteren van een dergelijke omgeving is een taak van alle kaderleden en we dragen collectieve verantwoordelijkheid om deze cultuur te bewaren. Daarmee gedragen wij ons naar onze socialistische principes en hanteren we een nultolerantie voor seksistische, homofobische of racistische gedragingen. Als het toch zo is dat er situaties ontstaan waarbij leden zich onprettig bij voelen, moet de organisatie de juiste infrastructuur hebben om ze op te vangen. De gedragscode is bijvoorbeeld al een veelgebruikt handvat en de vertrouwenspersonen zijn toegankelijk voor elk lid om hun verhaal te doen. Hiermee heeft de organisatie al het een en ander qua infrastructuur, maar deze zal zich nog verder kunnen ontwikkelen.

• Afdelingen informeren nieuwe leden structureel over de contactinformatie van de landelijke vertrouwenspersonen. Dit is onder andere te vinden in het IB.

• Het partijbestuur gaat op korte termijn op zoek naar voldoende vertrouwenspersonen en streeft naar een minimum van 2, ieder toegankelijk voor alle leden van de organisatie (denk aan het vinden van iemand waar mensen openlijk mee durven te praten).

• Vertrouwenspersonen hanteren het vertrouwenspersonenprotocol.

• Het partijbestuur oriënteert zich op het verkrijgen van een externe vertrouwenspersoon.

De huidige infrastructuur bestaat voornamelijk om in te springen wanneer het echt nodig is. Deze is voldoende voor de functie 'opvangen van leden' maar is nog gebrekkig voor het algemene vraagstuk van de sociale cultuur. Door middel van het instellen van een commissie die zich bezighoudt met deze vraagstukken, kan een formeel orgaan deze taak op zich nemen. Mede doordat veel van deze verantwoordelijkheid nu direct bij het bestuur ligt, hebben die soms niet genoeg tijd om adequaat te reageren op vertrouwenszaken. Om in de toekomst een zekerheid te bieden voor leden dat ze zich in een sociale veilige omgeving bevinden, kan er met een commissie proactief worden opgetreden door de organisatie. Deze commissie zal zich dan bezighouden met het verwerken van vertrouwenszaken, waarna zij vervolgens een advies geeft aan het bestuur. Op lange termijn kunnen werkzaamheden van deze commissie zich focussen op het faciliteren van cultuurdialoogsessies of andere overkoepelende ideeën voor de cultuur. De leden van de commissie kunnen bestaan uit de vertrouwenspersonen en anderen die zich op de rest van de taken focussen.

Concreet stellen we nu de volgende werkzaamheden voor om hier een start mee te maken;

• Het partijbestuur oriënteert zich op het aanstellen van een sociale veiligheidscommissie en dient volgend congres een wijzigingsvoorstel in aan de statuten of HR om deze door de partijraad aan te laten stellen.

• De sociale veiligheidscommissieonderzoekt klachten door middel van het opstellen van een feitenrelaas. Dit wordt gedaan door hoor en wederhoor van de zaak.

• De sociale veiligheidscommissie toetst de gedragingen in het feitenrelaas aan de gedragscode. Daarbij verwijst zij naar de gedragscode en merkt zij de overtredingen aan voor het partijbestuur.

• De sociale veiligheidscommissie geeft advies aan het bestuur over het soort actie dat nodig is op basis van het onderzoek.

• Het partijbestuur gaat in samenwerking met de sociale veiligheidscommissie aan de slag met een langetermijnstrategie voor het waarborgen van de sociale veiligheid. Dit kan door middel van het uitvoeren van de cultuurdialoogsessies, zoals georganiseerd bij ROOD, of op een andere manier.

In plaats van het faciliteren van vertrouwenspersonen en een gedragscode, kan er een algemene strategie komen voor sociale veiligheid. Hierbij is het niet de bedoeling dat er dagelijks wordt gereageerd op gedrag, maar wordt sociale veiligheid gezien als onderdeel van een gezonde en functionerende politieke organisatie. Dit kan op lange termijn ook doorwerken in de hoeveelheid vertrouwenszaken die worden behandeld. Daarbij is het ook de bedoeling dat de mensen in deze commissie goed worden ingewerkt en opgeleid in de werkzaamheden. Communicatie tussen de commissie en het bestuur zal ook vaak en duidelijk moeten zijn. Dit zal algemeen een goede start zijn naar een politieke partij die in daden en ideeën haar socialistische waarden uitstraalt.

Antimilitarismecampagne

In de nasleep van de anti-NAVO campagne werd er opgeworpen dat antimilitarisme een structureel onderdeel moet worden van de RSP. De komende tijd zal er daarom een campagne worden uitgevoerd die zich verzet tegen de grootschalige militarisering van Nederland. Dit onderwerp verklaart namelijk hoe de economie de komende tijd gaat worden ingericht en hoe daarvoor de economische en politieke rechten van de werkende klasse moeten wijken voor oorlog. Ons politieke werk zal daarom onlosmakelijk worden gekleurd door deze nieuwe koers van de Nederlandse staat.

De militarisering vindt plaats op vele terreinen en zal daarom langzaamaan onderdeel worden van het dagelijkse leven. Momenteel al te merken in de wervingscampagnes voor het leger en het aanpassen van industrie voor defensie, maar op termijn wellicht zichtbaar in een dienstplicht en het inperken van stakingsrechten. Zo sijpelt de militarisering langzaam door alle lagen van de samenleving. Antimilitaristisch werk zal zo de RSP in staat stellen om verschillende aspecten van de arbeidersbeweging samen te brengen. Op het moment dat de lange termijn gevolgen duidelijk worden voor werkende mensen in Nederland, hebben wij de nodige infrastructuur al kunnen opbouwen om een alternatief te bieden.

Het doel van de campagne is daarom om het antimilitaristische geluid te versterken in Nederland, waarbij er tegelijkertijd aan partijopbouw gewerkt kan worden. Omdat de RSP zich nog in de kinderschoenen bevindt zal er veel praktische kennis worden opgedaan tijdens de campagne. Er zal aandacht worden besteed aan het verkrijgen van praktische werkzaamheden voor kaderleden. Welke zich kunnen ontwikkelen op het gebied van logistieke organisatie, communicatie, actievoeren en vergaderen tijdens de campagne. Ook zal er gewerkt worden aan een intern kennisvormingstraject over antimilitarisme, zodat kaderleden uit de voeten kunnen met politieke retoriek over imperialisme, oorlog en de staat. Het campagneplan heeft daarnaast de ambitie om verder onze standpunten te verfijnen op het gebied van militarisering. Denk hierbij aan eventuele standpunten over de dienstplicht en hoe we hiermee omgaan.

Het algeheel versterken van de antimilitaristische beweging sluit zich daarbij aan. Door een gebrek aan bestaande infrastructuur en de versplintering van de huidige antimilitarismebeweging, heeft zij geen daadwerkelijke slagkracht. Het politieke niveau van de beweging is ook erg laag, waardoor men geen weerwoord heeft op geopolitieke kwesties. Zij vervalt in pacifistische retoriek die nu, meer dan ooit, wereldvreemd overkomt op werkende mensen die angst zijn ingezaaid over Rusland. Ook de kennisgeving over de verschillende vormen van verzet tegen militarisering zijn niet wijdverspreid. Al met al een noodzaak om deze beweging te versterken.

De campagne zal plaatsvinden in de tijdsperiode 2026 tot en met de zomer 2027. Het campagneplan zal daarbij komende februari worden afgerond, waarbij de verwachte tijdlijn duidt op een officiële lanceringsdag van de campagne op 28/29 maart. Er is gekozen voor deze tijdlijn zodat het niet in conflict is met verkiezingswerkzaamheden van de afdelingen, maar wel tijdig aan de slag gaat met dit prangende onderwerp. Het campagneplan zal zelf worden besproken met het bestuur, een introductie op kaderdag 11 januari krijgen en op de uitgebreide bestuursvergadering van 15 februari een terugkoppelingsmoment bevatten voor kaderleden. In de loop van februari 2026 zal het campagneteam worden samengesteld. Met deze tijdlijn zal het mogelijk zijn om vanaf april 2026 vanuit de afdelingen volledig aan de slag te gaan met antimilitaristisch werk.

Internationaal

De afgelopen jaren hebben leden van het partijbestuur en individuele leden op verschillende wijzen relaties opgebouwd met organisaties in het buitenland. Alhoewel er soms ook gesprekken waren tussen leden van het partijbestuur en leden van partijen aan het buitenland, verliep dit nog weinig structureel. Daarom stellen wij onszelf de ambitie om het werk omtrent internationale contacten te versterken en structurele banden op te bouwen. Daarbij geven wij de volgende organen de volgende taken:

• Het partijbestuur gaat door met het opbouwen van internationale contacten en richt zich daarbij op het aangaan van structurele banden.

• Het partijbestuur onderzoekt de mogelijkheid voor het opzetten van een internationaal secretariaat dat internationale banden onderhoudt en de internationale communicatie grotendeels overneemt.

• Het partijbestuur ontwikkelt een visie over welk soort banden de RSP met welke soorten organisaties aangaat. Daarbij kijken zij naar zowel de vorm van de organisaties als de ideologie van de organisaties. Dit document wordt gedeeld met de organisatie in het intern bulletin.

Scholing

Afgelopen jaar is de scholingswerkgroep aan de slag gegaan met het ontwikkelen van de integratie- en basisscholingen. De integratiescholingen zijn twee scholingen over het programma, de statuten, het HR en de gedragscode. De basisscholingen maken de leden bekend met het historisch materialisme, socialistische strategie, feminisme, discriminatie en imperialisme. De basisscholingen worden gegeven in kleine groepen door een persoon die een scholing-scholing heeft gevolgd, waarin de scholers leren over het geven van de basisscholingen. De integratiescholingen worden zo ingestoken dat ieder actief lid ze kan geven.

Het is tot op heden niet gelukt om een basisscholing racisme & discriminatie te ontwikkelen. Deze is daarom voor zover mogelijk toegevoegd aan de scholing feminisme, die daardoor feminisme & discriminatie heet. Het doel is om op termijn deze scholingen te scheiden en een volwaardige scholing racisme & discriminatie te ontwikkelen. Het doel van de partij is om de scholingen aan alle actieve leden te geven. Op termijn word van alle leden verwacht de basisscholingen te volgen. Daarmee worden leden bekender met een socialistische analyse van de wereld en kunnen zij deze effectiever verspreiden. Tegelijkertijd geeft het de leden van de partij gezamenlijke ideologische kennis, die zij niet noodzakelijk hoeft te onderschrijven maar waarmee de debatten binnen de partij op hoger niveau gevoerd kunnen worden.

De scholingswerkgroep heeft zich tot nu toe vooral beziggehouden met het ontwikkelen van meer ideologische basisscholingen. Wat betreft de integrale vorming van kaderleden zijn er nog geen duidelijke doelen gesteld. Daarom staat het komende jaar niet enkel in het teken van het geven van de basisscholingen, maar bereidt de scholingswerkgroep zich ook voor op het verder kijken dan de basis en het ontwikkelen van de theoretische en organisatorische vaardigheden van het kader.

Taken:

• De scholingswerkgroep organiseert scholing-scholingsmomenten over de basisscholingen waarbij zij leden leert de scholingen aan anderen te geven.

• De afdelingen zorgen ervoor dat er ten minste één actief lid meedoet aan de scholing-scholingsmomenten. Dit lid heeft de taak leden binnen de afdelingen op te leiden. Wanneer mogelijk stuurt een afdeling één lid per zes actieve leden, zodat de taak om anderen op te leiden niet enkel op de schouders van een enkel lid valt.

• Actieve leden volgen de basisscholingen, zo mogelijk, in 2026. Eind 2026 is elk actief lid dat langer dan een jaar actief is ten minste begonnen aan de basisscholingen.

• De scholingswerkgroep gaat verder met de organisatie van de scholingen en voegt in 2026 een basisscholing over racisme & discriminatie toe aan de basisscholingen

• De afdelingsbesturen houden bij wie in de afdeling de scholingen heeft gekregen.

• De scholingswerkgroep communiceert met de afdelingsbesturen over de voortgang van het geven van de scholingen in de afdelingen.

• De afdelingen zorgen ervoor dat elk actief lid de integratiescholingen volgt en nieuwe actieve leden de integratiescholingen krijgen. Nieuwe actieve leden volgen binnen een half jaar na actief worden de integratiescholingen.

• De scholingswerkgroep gaat aan de slag met tenminste twee organisatorische en politiek-theoretische scholingen op basis van behoefte uit de organisatie. Hierbij wordt gekeken naar de mogelijkheid om een praktijkonderdeel aan de scholingen te verbinden en om de resultaten daarvan in de scholing te bespreken en verwerken.

• De scholingswerkgroep stelt het komende jaar een document op waarin zij zich oriënteert op praktische vaardigheden die kaderleden nodig kunnen hebben en welke vorm de scholingswerkgroep moet aannemen om die effectief aan leden te leren.

• De scholingswerkgroep draagt in het geval van overtollige capaciteit en enthousiasme bij aan de antimilitarismecampagne door lezingen te verzorgen.

• Het partijbestuur gaat aan de slag met het opzetten van een handboek waarin onze organisatie staat uitgelegd. Hierin staat onder andere beschreven hoe onze structuren eruitzien en wat de rechten en plichten van leden.

Media

De RSP heeft op dit moment twee organen waarmee zij naar extern communiceert: via sociale media, en via Paraat, haar partijorgaan.

Sociale media

Het afgelopen jaar is er een opzet geweest voor het vergroten van de rol van de sociale media voor de partij. Deze opzet ziet de meerwaarde van het professionaliseren van onze communicatie en het kunnen bereiken van een breder online publiek. Zolang er geen mogelijkheid is om aan te sluiten bij de conventionele talkshows en grote kranten, wat ook altijd de norm blijft, zijn we aangewezen om alternatieve media op te bouwen. In andere landen zoals België en Frankrijk vervullen alternatieve media een belangrijke functie voor het uitdragen van revolutionaire standpunten. Ook in Nederland oriënteert radicaal links zich langzaamaan op het nut van sociale media door te experimenteren. Deze tendens willen we graag voortzetten, voornamelijk door te begrijpen welke vormen van online content werken als men spreekt vanuit een partij.

De inhoud van de sociale media kan verschillende vormen aannemen; er wordt nu voornamelijk aandacht besteed aan educatie en het reageren op politieke ontwikkelingen. Om een breder publiek te bereiken en een inzicht te geven in de politiek van de RSP, zal de sociale media haar strategie uitbreiden en meer experimenteren. Daarom zal er het komende jaar onder andere gewerkt worden aan verslaggeving, standaardisatie en long format content.

Door online verslaggeving kan de RSP de communicatie verbeteren binnen de arbeidersbeweging en verduidelijken wat politiek actief zijn nu inhoudt. De arbeidersbeweging is erg versplinterd en heeft weinig benul van het werk dat achter de schermen plaatsvindt. Hierbij is de RSP vaak in het midden van de strijd en kan meer aandacht geven aan deze verslaggeving. Tijdens stakingen, demonstraties of andere activiteiten content maken zorgt voor een verbeelding van wat de strijd inhoudt en verduidelijkt tegelijkertijd onze politiek. Denk hierbij aan het interviewen van omstanders, vooraf en achteraf thematische video's maken over het politieke onderwerp of het politieke werk zelf documenteren. Het maken van deze online content kan vervolgens in samenwerking worden gedaan met mensen uit de 'beweging'. Zo bouwen kaderleden nieuwe netwerken op buiten de RSP bubbel en vinden deze nieuwe netwerken zichzelf terug op onze sociale media. Om dit mogelijk te maken willen we kaderleden handvatten bieden om zelf sociale media een structureel onderdeel te maken van hun politieke activiteiten.

• De sociale mediawerkgroep houdt overzicht op het materiaal dat gebruikt wordt voor het opnemen van content. Zij zorgt voor een evenredige verspreiding van microfoons/camera’s onder afdelingen en houdt het bestuur op de hoogte van mogelijke tekorten aan materialen.

• De sociale mediawerkgroep organiseert landelijke trainingen voor het maken van online content. Denk hierbij bijvoorbeeld aan video editing, filmen, het schrijven van scripts en het maken van graphic design. Zij zorgt ervoor dat minstens 1 a 2 kaderleden per afdeling deze vaardigheden hebben.

• Afdelingen maken een social media item een structureel onderdeel van de politieke activiteiten die zij organiseren.

• De sociale mediawerkgroep zorgt voor video- of fotoverslaglegging van belangrijke landelijke evenementen, in het bijzonder voor welke de partij centraal mobiliseert.

Een ander belangrijk onderdeel voor het maken van online content is standaardisatie. De sociale mediawerkgroep zal daarom stilistische regels hanteren voor de online content en verder aan de slag gaan met een stijlboek. Zulke regels kunnen in combinatie met de bestaande templates duidelijkheid verschaffen. Zo wordt het makkelijker om voor kaderleden sociale media structureel te gebruiken en straalt het een herkenbaar beeld uit dat gekoppeld is aan de RSP.

• De sociale mediawerkgroep werkt aan stilistische regels en komt met een stijlboek voor de sociale media.

Paraat

In 2025 heeft Paraat vier nummers uitgebracht. Daarbij heeft de redactie van Paraat hard gewerkt en hebben zij in kunnen gaan op de onderwerpen beweging, imperialisme, onderwijs en revolutie. De redactie zet dit het komende jaar voort.

Tegelijkertijd zijn er nog niet veel abonnementen en is de oplage nog laag. De redactie merkt tevens op dat er nog niet goed gebruik gemaakt wordt van verschillende media en er binnen de redactie bepaalde takenpakketten bij groepen mensen ontvangen, waardoor gezamenlijk vergaderen niet meer altijd logisch is. Ook merkt de redactie op dat er intern nog veel educatie nodig is. De schrijvers hebben nog weinig handreikingen vanuit de redactie. Daarnaast merkt de redactie dat er nog weinig verbinding is tussen het redactiewerk en het partijwerk. Dat moet verbeterd worden. Een belangrijk onderdeel daarvan is een grotere focus op vakbondsnieuws en onderwerpen die voor de partij belangrijk zijn, zoals militarisering.

De doelen van de redactie zijn primaire het verbeteren en verbreden van de uitingen van de redactie. Daarnaast stelt de redactie zichzelf het doel eind 2026 250 abonnees te hebben en een oplage van 500 te hebben. Bij deze oplage zouden de kosten van het blad met 50 tot 70 procent dalen. Op dit moment zijn er ongeveer 180 abonnees en gaat de oplage richting 250. Merk hierbij op dat er tot nu toe nog geen beroep is gedaan op lokale verkoop van afdelingen. Daar hopen we een groot gedeelte van de te verkopen oplage van te dekken.

• De redactie splitst op zijn minst in een blad- en siteredactie onder leiding van de hoofdredactie en kan waar nodig zich verder splitsen.

• De siteredactie probeert relevante artikelen vanuit Licht & Luft, Horizon, Cosmonaut, Prometheus, Weekly Worker, Partisan en andere gerelateerde bladen of sites te vertalen. Hierbij moet het partijbestuur akkoord gaan.

• De hoofdredactie verbindt het redactiewerk dit jaar sterker met de prioriteiten van de partij, onder andere door te kijken of ze pamfletten- of bulletins kunnen verzorgen en meer te focussen op onderwerpen waar de partij haar prioriteiten legt, zoals vakbondsnieuws en militarisering.

• De hoofdredactie houdt overzicht over de redactie en behandelt inzendingen die ze waar nodig doorzet naar de blad- of siteredactie.

• De hoofdredactie gaat aan de slag met het ontwikkelen van merchandise rondom Paraat.

• De hoofdredactie gaat aan de slag met het ontwikkelen van handleidingen voor schrijvers en oriënteert zich op mogelijke scholingen.

• De siteredactie gaat aan de slag met het verslagen over gebeurtenissen en het duiden van nieuws

• De hoofdredactie onderzoekt de mogelijkheid van een podcast.

• De bladredactie gaat door met het viermaal per jaar publiceren van Paraat.

• De bladredactie ontwikkelt materiaal voor abonnees op Paraat, zoals pamfletten, stickers of posters. Deze worden meegestuurd met de verzending.

• De afdelingen gaan het tijdschrift van Paraat meenemen naar evenementen om mensen er bekend mee te maken. Waar mogelijk en wenselijk verkopen zij deze ook. , Mocht de redactie pamfletten of bulletins ontwikkelen, verspreiden de afdelingen deze waar mogelijk.

• De afdelingen proberen geregeld artikelen of verslagen te schrijven over acties of bewegingen in hun buurt, waarbij ze Paraat gebruiken om ervaringen met anderen uit te wisselen en contact te krijgen met arbeiders.

Evenementen & feestdagen

Het afgelopen jaar heeft de RSP bijgedragen aan de NAVO-tegentop en heeft zij in samenwerking met ROOD een protest rondom Samidoun georganiseerd. Ook heeft zij in samenwerking met ROOD een evenement op 1 mei georganiseerd.

Begin dit jaar heeft RSP de eerste editie van het RSP-poëziefestival geörganiseerd. Dit was grotendeels op intiatief van een (relatief klein) aantal leden. Aan de ene kant was dit een succes: er waren ongeveer honderd kaartjes verkocht en een aantal relatief grote namen spraken op het festival. Aan de andere kant kan zo een festival, zeker wanneer het een van de weinige evenementen van de partij is, ons een intellectueel imago opleveren.

• Het partijbestuur draagt zorg voor evenementen op 8 maart en 1 mei en organiseert deze zo veel mogelijk samen met het ROOD-bestuur. Netwerk FemSoc is tevens betrokken bij een te organiseren evenement op 8 maart. Netwerk vakbeweging is betrokken bij de viering van 1 mei. Ook inventariseert het partijbestuur hoe de partij op Keti Koti bij zou kunnen dragen aan feestelijkheden en verkent zij de mogelijkheden van een communistische herdenking van de februaristaking samen met andere communistische organisaties. De aanwezigheid van de RSP bij de Henk Sneevlietherdenking is aan omliggende afdelingen zoals Afdeling Amsterdam en Afdeling Utrecht.

• Het partijbestuur moedigt de organisatoren van het RSP-poëziefestival aan dit evenement het komende jaar opnieuw te organiseren. Tegelijkertijd moedigt de partij andere leden aan om evenementen op te zetten met een minder intellectueel karakter, zoals bijvoorbeeld muziekfestivals of sporttoernooien.

Financiën

Contributie

Nog altijd betaalt een significant deel van de leden minder contributie dan de 0,5% van het netto inkomen met een minimum van 15 euro per kwartaal of 9 euro per kwartaal voor werklozen en studenten zoals vastgelegd in het Huishoudelijk Reglement. Ook betaalt een deel van de leden helemaal geen contributie.

• De afdelingen nemen contact op met al hun leden die minder contributie betalen dan is vastgelegd in het Huishoudelijk Reglement artikel 2 lid 2.

• Het partijbestuur schrijft, conform artikel 6, lid 7 sub c, van de statuten, op 31 december 2026 alle leden uit die, in het tweede, derde en vierde kwartaal van 2026 geen contributie hebben betaalden geen tijdelijke vrijstelling hebben gekregen van hun afdelingsbestuur conform Huishoudelijk Reglement artikel 2 lid 3.

• Het partijbestuur schijft daarna op 31 maart, 30 juni, 30 september en 31 december alle leden uit die conform artikel 6, lid 7 sub c van de statuten, een contributie-achterstand hebben van meer dan 2 kwartalen en geen uitzondering hebben conform Huishoudelijk Reglement artikel 2 lid 3.

• Het partijbestuur zet op 31 december 2026 van alle leden die te weinig contributie betalen hun lidmaatschap om in donateurschap. Conform artikel 2 lid 2 en artikel 3 van het huishoudelijk reglement. Ook hierbij met uitzondering van de leden die door hun afdelingsbestuur een tijdelijke vrijstelling hebben gekregen.

Webshop

De RSP heeft in het verleden weinig merchandise gehad. Het weinige merchandise dat zij had werd verspreid via de ROODshop. Met de ontwikkeling van de partij en de mogelijkheid om de ROODshop te delen met ROOD en te rebranden tot een gezamenlijke shop, stelt het congres de volgende taken op:

• Het partijbestuur gaat aan de slag met het ontwikkelen van merchandise voor de RSP, dat zij verspreidt via de gezamenlijke RSP/ROODshop.

• Het partijbestuur gaat in gesprek met het ROOD-bestuur om de ROODshop om te zetten in een gezamenlijke shop voor RSP en ROOD.

De vakbeweging

Intern organisatorisch

Solidariteitswerk is het belangrijkste politieke werk waarbij de RSP kan bijdragen aan het versterken van de vakbeweging. Het gaat bij solidariteitswerk om bij acties aanwezig te zijn, contacten te leggen en actievoerders (stakers) een hart onder de riem te steken. Het grootste obstakel is de (on)bewuste onduidelijkheid wanneer/waar en waarover acties worden gevoerd. Dit kunnen we alleen doorbreken door het vertrouwen te winnen van vakbondsbestuurders en kaderleden om ons tijdig te informeren.

• Alle afdelingen hebben de mogelijkheid solidariteitswerk ontwikkelen. Voor solidariteitswerk is het niet noodzakelijk dat kameraden persoonlijk in de vakbond actief zijn. Voor kleine afdelingen zal het incidenteel zijn, grote afdelingen gaan het structureel oppakken, bv door de vorming van een lokale werkgroep van kameraden die het initiatief binnen de afdeling oppakken.

• Het netwerk vakbeweging ontwikkelt in 2026 een kerngroep van kameraden die verantwoordelijk zijn voor het centraliseren van ervaringen en contacten binnen de vakbeweging.

• Het netwerk vakbeweging adviseert afdelingen over de mogelijkheden voor het ontwikkelen van solidariteitswerk

• Het netwerk vakbeweging adviseert het partijbestuur met betrekking tot verklaringen over ontwikkelingen in de vakbeweging

• Het netwerk vakbeweging inventariseert in 2026 onder de leden van RSP welke leden werken en wie (actief) lid is van de vakbond. Op grond van deze inventarisatie wordt het gesprek aangegaan of en hoe kameraden bij kunnen dragen aan de ontwikkeling van het vakbondswerk van de partij.

Intern theorievorming en scholing

• Het netwerk vakbeweging ontwikkelt in 2026 ideeën met betrekking tot het verbeteren van de kaderorganisatie van de vakbeweging. Binnen de FNV komt de nadruk meer op sectoren te liggen. De meeste sectoren zijn echter kunstmatige samenvoegingen van subsectoren waar heel andere vraagstukken met betrekking tot vakbondsstrijd en kadervorming kunnen spelen. (Voorbeeld: Zowel bankbedienden als schoonmakers zitten in de sector Diensten)

• Het netwerk vakbeweging adviseert het partijbestuur ook over zowel praktische als theoretische scholing van de partij over de verhouding partij-vakbeweging.

Extern

Met de conflicten binnen de FNV zijn er in 2025 verschillende losse netwerken ontstaan binnen de FNV. Rond de strijd om vakbondsdemocratie, rond de organisatie van solidariteitswerk (met name met betrekking tot solidariteit met Poolse uitzendkrachten) en in solidariteit met Palestina. Deze netwerken overlappen elkaar deels.

• Het netwerk vakbeweging neemt het initiatief om deze FNV-netwerken te consolideren en gaan de discussie aan met betrekking tot de noodzaak van een democratische structuur van deze netwerken.

Slotwoord

De bovenstaande tekst is lang, maar bevat slechts een fractie van de taken die leden van de RSP de komende jaren gaan uitvoeren. Met de groei van onze partij zullen namelijk steeds meer taken op ons pad belanden en zullen we steeds meer moeten bewerkstelligen. De tegenstand van de burgerij zal ook toenemen, waardoor de druk op klassenbewuste arbeiders verder opgevoerd zal worden.

Dit alles vergt dat we de taken in dit document als gezamenlijke taken zien, aangenomen door het hoogste orgaan van onze partij. Alhoewel de taken toegeschreven zijn aan verschillende organen, is het daarom een taak van alle leden om waar mogelijk bij te dragen aan de uitvoering ervan. Ga bij jezelf te rade: wat kan ik doen en hoe kan ik bijdragen? Vind wat jou motiveert en waar jij goed in bent en zet je in. Vergeet daarbij echter niet te leren. Want terwijl ons takenpakket steeds groter zal worden, is er één ding dat nog tien keer groter zal worden dan dat: de optelsom van alle lessen die we daarbij leren.

Immer voorwaarts!

Inhoudsopgave

Inhoudsopgave 2

Inleiding 3

Internationale analyse 3

Nederland 10

De beweging 13

Inleiding

De afgelopen jaren heeft de mondiale arbeidersklasse te maken gekregen met steeds heviger wordende crisissen. De effecten van de crisis in 2008 zijn verergerd door de coronacrisis, waarbij de staten in het mondiale noorden de staatsschuld op lieten lopen en investeerden in gigantische projecten om een nieuwe economische crisis af te wenden. Tegelijkertijd zagen we de opkomst van grote internationale spanningen op economisch gebied. In 2018 werd al gesproken van een handelsoorlog tussen China en de VS, een situatie die enkel verergerd is. Ook op militair gebied is de situatie verslechterd. Want alhoewel de oorlog in Oekraïne bijna ten einde lijkt, gaat de genocide in Palestina door en bereiden de westerse landen zich voor op een grotere confrontatie.

Dit alles behoeft grondige analyse. Daartoe dient deze perspectieventekst. Alhoewel deze perspectieventekst niet alles uiteen kan zetten, probeert het genoeg analyse te bieden om onze standpunten te duiden. Het is daarbij belangrijk dat de partij dit document als een gezamenlijke tekst ziet, waarbij partijleden hun expertise inzetten om zaken te verduidelijken of te corrigeren. Dit betreft enkel de zaken ‘buiten de partij’. De interne aangelegenheden worden beschreven in het jaarverslag of de jaartaken.

Uit de analyses die worden gedaan in deze perspectieventekst volgen logischerwijs conclusies over prominente thema’s waar de partij mee aan de slag gaat en taken die de partij zal prioriteren. Hierbij gaat het vooral om werking in de vakbond en antimilitarisme als thema. Hoe de partij dit invult wordt uitgediept in de jaartaken..

Internationale analyse

De kapitalistische wereldorde is meer verdeeld dan ooit, zowel in rijkdom als in de verdeling van arbeid en wereldhandel.

Sinds de jaren 80 vindt er een groeiend proces plaats om zo veel mogelijk arbeid te exporteren vanuit het Imperiale Centrum naar de Periferie in het mondiale zuiden, door nieuwe mogelijkheden in productie en transport. De uitvinding van gestandaardiseerde scheepscontainers, computertechnologie en informatica maakt het mogelijk om productie wereldwijd aan te sturen. Hierdoor werd het mogelijk voor westerse monopolies om arbeid te globaliseren en door te breken op nieuwe goedkope arbeidsmarkten zoals in China, India, Latijns Amerika, enzovoorts. Ook wordt het mogelijk om dergelijke productie op te delen tussen locaties, wat moderne productieketens heeft gecreëerd. China is uitgegroeid tot een economische grootmacht. Dit gebeurde mede door het industriebeleid van de Communistische Partij van China, een enorme boerenbevolking die kon worden geproletariseerd en door de bereidheid van westerse bedrijven om te investeren in productiefaciliteiten, kennisoverdracht en toeleveringsketens.

Waar vroeger auto’s aan de lopende band werden geproduceerd in enkele fabrieken volgens het Ford model wordt er nu een ‘just in time’ productiemodel toegepast waarin onderdelen in verschillende fabrieken in verschillende landen, net op tijd om te verzenden naar de volgende fabriek. Zo kunnen bedrijven fabrieken hebben in wel 20 verschillende landen, en zelfs montage kan verspreid over meerdere landen gebeuren.

Dergelijke productieketens domineren de wereldmarkt. Dit heeft reusachtige economische groei veroorzaakt sinds de jaren 1980. Daarbij is het Mondiale Zuiden snel geïndustrialiseerd, maar onder compleet andere omstandigheden dan die van het Mondiale Noorden. In het Mondiale Zuiden zijn er geen industriële monopolies. In plaats daarvan zijn verschillende bedrijven in competitie om productie te leveren aan buitenlandse monopolies, welke daarmee een enorm deel van de winst kunnen oogsten. De onevenredige verdeling van welvaart tussen het Mondiale Noorden en Zuiden wordt daardoor in stand gehouden of zelfs vergroot.

De arbeidersklasse van het Mondiale Zuiden wordt daar het hardst door geraakt. Naast ongeschoolde productiearbeid vindt ook het overgrote deel van alle hooggeschoolde arbeid, van ingenieurswerk tot het raffineren van grondstoffen, vandaag de dag plaats in het Mondiale Zuiden. De oneven internationale verdeling van arbeid is nog nooit sterker geweest. Het is erg moeilijk voor deze arbeiders om loonsverhogingen te winnen. Er zijn miljoenen mensen wanhopig voor een baan, waardoor bijna elke arbeider makkelijk te vervangen is. Wanneer arbeiders zich organiseren worden ze hardhandig onderdrukt. Levensomstandigheden zijn hierdoor vaak vergelijkbaar met die van arbeiders in West-Europa in de 19de eeuw.

Deze productieketens zijn de grondslag van kapitalisme in de 21ste eeuw. De arbeid die over blijft voor werkers in het Mondiale Noorden wordt steeds meer gedegradeerd naar de lokale dienstensector, met name distributie en verkoop van producten. Daarnaast zijn de grootste arbeidssectoren voor hoogopgeleide arbeiders tegenwoordig de financiële sector en ingenieurswerk in gespecialiseerde sectoren zoals informatica, fossiele brandstof en de militaire sector. Ook de bouw blijft een belangrijke sector.

Deze bovenstaande internationale productieketens zijn zeer kwetsbaar. Enerzijds is het mogelijk voor monopolies in het Noorden om relatief vrij locaties te kiezen of te veranderen wanneer het hen schikt, anderzijds zijn globale crises lastig te vermijden. Dit werd erg duidelijk tijdens de COVID-19 pandemie. Productieketens werden opgebroken en er kwamen snel gebreken aan goederen en levensmiddelen door lockdowns en gesloten productielocaties. Dit veroorzaakte inflatie en lege schappen in winkels met alle gevolgen van dien.

De coronacrisis veroorzaakte ook in sneltreinvaart de digitalisering van de economie. De noodzaak van werken vanuit huis heeft een impuls gegeven aan de ontwikkeling van digitale platforms die dat op verschillende manieren faciliteren. Naast vergaderingsplatforms zoals Zoom gaat dit ook om platforms waar mensen worden ingehuurd onder flexcontracten en als zogenaamde ‘ZZP’er’. Hiermee worden arbeidsrechten verder omzeild en geërodeerd.

Digitalisering speelt over het algemeen een steeds grotere rol in de economie. Een handjevol techbedrijven vallen nu onder de meest waardevolle bedrijven ter wereld en hebben in bijna elke sector een vinger in de pap. Overheden en andere bedrijven worden steeds afhankelijker van de digitale infrastructuur die in handen is van deze bedrijven. Daaronder vallen ook AI en de technologie die nodig is voor automatisering. Automatisering en AI bieden kansen voor de arbeidersklasse: het kan betekenen dat we minder hoeven te werken en daar hetzelfde voor terugkrijgen, omdat machines steeds meer van ons overnemen. Onder het kapitalisme betekent automatisering echter dat productie wordt opgeschaald en arbeiders op andere plekken worden ingezet. Waar bestaand werk wordt overgenomen door machines komen er vaak nieuwe, precairdere banen vrij. Het resultaat is niet alleen een groei in welvaartsongelijkheid, het gaat ook ten koste van het klimaat.

Voor digitalisering, automatisering, en de ontwikkeling van AI zijn zeldzame aardmetalen nodig waarmee bijvoorbeeld chips en batterijen geproduceerd worden. Deze grondstoffen zijn ook noodzakelijk voor de verduurzaming die ons moet redden van de klimaatcrisis. De manier waarop aardmetalen nu worden gewonnen draagt echter bij aan de vernietiging van de natuur. Daar komt bovenop dat deze grondstoffen grotendeels in het mondiale zuiden worden gewonnen. Dit gebeurt onder levensgevaarlijke omstandigheden en vaak met behulp van kinderarbeid of zelfs slavernij. De financiële productiekosten van techbedrijven en verduurzaming worden zo laag gehouden, maar dit gaat ten koste van mensenlevens in landen zoals de Democratische Republiek Congo. Verduurzaming en het tegengaan van de klimaatcrisis is belangrijk - juist ook voor de arbeidersklasse - maar op dit moment gebeurt dit over de rug van het Mondiale Zuiden.

Zeldzame aardmetalen en de ontwikkelingen van digitalisering en verduurzaming zijn ook belangrijke economische strijdterreinen voor de imperialistische machten van vandaag. China is in de laatste decennia opgekomen als sterke tegenhanger van de VS. De twee landen staan beide aan het hoofd van eigen imperialistische blokken die strijden om economische macht en invloedssferen voor kapitaalexport. De laatste jaren is deze strijd geïntensiveerd met onder andere hoge handelstarieven. Het beleid van China is echter minder gewelddadig of overheersend dan het Amerikaanse. Het Chinese imperialisme uit zich op het moment meer via economische en politieke wegen, mogelijk omdat zij nog niet de macht heeft om directe militaire confrontatie te winnen.

Terugkeer fascisme en reactionaire ideologie

Op politiek gebied zien we in de hele Westerse wereld een opkomst van extreemrechts. In bijvoorbeeld Duitsland groeit de AfD hard en slaan ze een steeds radicalere toon aan en in Engeland worden er massale racistische demonstraties georganiseerd. In de VS heeft de MAGA-beweging zich onder leiding van Trump ontwikkeld tot een fascistische beweging: er wordt buiten de rechtsstaat getreden om de arbeidersbeweging te onderdrukken en ICE-agenten gaan als een Gestapo het land door om niet-witte Amerikanen te mishandelen, op te pakken en uit te zetten.

De oorzaak van de groei van extreemrechts is tweeledig: aan de ene kant verergeren de tegenstellingen van het kapitalisme zich en verlangt de arbeidersklasse naar een wereld voorbij het kapitalisme. Aan de andere kant is er sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de algemene verrechtsing van de communistische partijen geen sterke arbeidersbeweging meer die dit alternatief tot een serieuze optie kan maken. De ideologie die extreemrechts daarbij poneert, speelt ook in op de steeds heviger wordende tegenstellingen. Daarbij is zij echter reactionair, in plaats van progressief.

Deze groei van extreemrechts gaat hand in hand met een totaal gebrek van vertrouwen in de gevestigde politiek onder een groot deel van de bevolking. Dit gebrek aan vertrouwen is een resultaat van de neoliberale afbraak van sociale voorzieningen, arbeidsrechten, en de arbeidersbeweging. Daarnaast is het overgeslagen naar instanties zoals de VN en de ICJ, wiens morele bankroet en totale machteloosheid bloot is gelegd door de confrontatie met de genocide in Gaza. Dit versterkt onze positie tegenover internationale instituten, en betekent dat we steeds duidelijker en heviger ons af kunnen zetten tegen de gevestigde politiek.

De groei van extreemrechts is een dreiging voor minderheidsgroepen en voor onze beweging. Hoe verder deze ontwikkeling zich doorzet, hoe meer onze beweging onder druk komt te staan. Dit zien we al terug in de normalisatie van anti-demonstratierethoriek in Nederland en Europa, met name sinds de genocide in Gaza. Dit zorgt ervoor dat er steeds meer steun is voor bestaande anti-immigratiediensten zoals Frontex, maar ook dat de steun voor zogenaamde ‘remigratie’ groeit.

Het gebrek aan vertrouwen in de politiek biedt echter ook een kans: wij bieden een radicaal alternatief op de gevestigde politiek en hebben daadwerkelijk oplossingen voor de problemen van de arbeidersklasse. Dit geldt ook tegenover de VN: deze instelling kan en wil niets doen voor de arbeidersklasse; het is tijd om de macht zelf in handen te nemen. Een belangrijke taak voor onze partij zal dus zijn om uit te zoeken hoe we deze kans goed kunnen benutten.

De groei van extreemrechts gedachtegoed is ook nauw verbonden met sociale media. Het internet is in principe een mooi middel dat communicatie vergemakkelijkt en voor betere verbinding op nationaal en internationaal niveau kan zorgen. Sociale media verdraaien dit ideaal echter. Platformen zoals Instagram, YouTube, en TikTok zijn compleet in handen van grootkapitaal en zo ontworpen om mensen verslaafd te maken. In plaats van oprechte verbinding creëren ze ‘engagement’ door controversiële content aan te bevelen zodat mensen langer doelloos op het platform blijven scrollen. Dit is weliswaar bruikbaar voor ons omdat het platforms biedt waarop ook onze propaganda makkelijk te verspreiden is. Toch blijven we er ondergeschikt aan de grillen van de kapitalisten - die ons met gemak kunnen censureren - en profiteren extreemrechtse kanalen hier op de lange termijn meer van dan wij. Dit is omdat extreemrechts gedachtegoed geen bedreiging vormt voor kapitaal en haar macht soms zelfs versterkt met extreem-patriarchale en racistische propaganda. We zien dit terug in de ‘manosphere’ die extreem seksistisch gedachtegoed verspreidt en de vele nationalistische, racistische accounts met grote aantallen volgers.

Sociale media vormen een enorme ideologische arena waarin bijna elk mens tegenwoordig actief is. Om die reden kunnen we het niet negeren en zullen we er gretig gebruik van moeten maken. Toch moeten we ons realiseren dat we er altijd 2-0 achter zullen staan en onze groei er snel afgenomen kan worden.

Ecologie en klimaatverandering

De afgelopen jaren zien we dat de doelstellingen van de liberale overheden om klimaatverandering tegen te gaan, steeds verder uit het zicht verdwijnen. De 1,5 tot 2 graden maximale opwarming die in het akkoord van Parijs in 2015 is afgesproken, is in stilte losgelaten. Als alle huidige plannen worden uitgevoerd, leidt dit tot een opwarming van 2,8 graden aan het eind van deze eeuw.

Er is dus meer nodig, maar bij elke tegenslag kiezen de burgerlijke politici voor de kant van het kapitaal. Toonaangevend hierbij zijn de plannen van de nieuwe Europese Commissie Von der Leyen II, die de Green Deal van Eurocommissarissen Frans Timmermans en Wopke Hoekstra los laten ten behoeve van de industrie. Ook grote fossiele bedrijven als Shell en BP hebben hun duurzaamheidsdoelstellingen laten varen.

Dit falen is ook concreet zichtbaar in Nederland. De Nederlandse industrie, goed voor ongeveer 40% van onze totale energieconsumptie, staat voor een enorme transitie-opgave. Het huidige nationale energieplan schiet hierin enorm tekort. Zonder massale, democratisch gecontroleerde investeringen in onder meer wind- en kernenergie, dreigt ofwel import van dure energie, ofwel het wegvallen van hele industriële sectoren en honderdduizenden banen. Het kapitaal biedt ook hier geen oplossing.

Het is essentieel dat wij bij onze positie op klimaatverandering niet enkel denken aan de gevolgen voor het westen. Westerse bedrijven moeten vergroenen en wij moeten inzetten op zowel het stoppen van klimaatverandering als op het voorbereiden op de gevolgen. Tegelijkertijd moeten wij de mondiale situatie niet uit het oog verliezen. De grootste effecten van klimaatverandering zullen namelijk op de schouders van werkers in het mondiale zuiden vallen. De verduurzaming van het westen mag niet ten nadele zijn van het mondiale zuiden.

De klimaattoppen blijken daarbij geen soelaas te bieden. Ze worden gedomineerd door de individuele belangen van landen en het mondiale noorden wil weinig inbinden. Zelfs wanneer er afspraken worden gemaakt, blijkt jaar na jaar dat landen deze niet nakomen. De logica van het kapitalisme dwingt hen nog steeds tot het verwoesten van de natuur. De oplossing is enkel te vinden in de mondiale strijd voor het socialisme, waarbij het kapitaal niet langer regeert, maar de belangen van de werkende mensen. Dat kan enkel behaald worden door strijd van de arbeidersklasse en de inrichting van de economie naar een gezamenlijk plan. Daar moeten wij voor pleiten: voor het socialisme als oplossing van de klimaatcrisis.

Toenemende internationale spanningen

De afgelopen jaren zijn de internationale spanningen sterk opgelopen. In de decennia na de val van de Sovjet-Unie heeft de NAVO zich sterk uitgebreid en Westers kapitaal heeft stukje bij beetje de invloedssfeer van Russisch kapitaal afgenomen. Met de inlijving van de Krim in 2014 en de inval in Oekraïne in 2022 heeft Rusland geprobeerd haar toegang tot Oekraïense grondstoffen en de haven van Sevastopol veilig te stellen, terwijl het westen Rusland deze toegang probeert te ontnemen en haar eigen toegang tot de door het Westen geliberaliseerde Oekraïense markt wil garanderen. Het westen deed dit zogenaamd voor ‘democratie’ en het Oekraïense recht op zelfbeschikking, maar dit soort waarden waren ver te zoeken wanneer het ging om Irak en Afghanistan of om Trumps dreigingen tegenover Groenland. Ruslands plundertocht heeft honderden duizenden levens in Oekraïne gekost, en het Westen heeft daaraan bijgedragen door Oekraïne te dwingen de oorlog door te zetten.

De oorlog in Oekraïne vindt plaats in de context van een conflict tussen de Amerikaanse en West-Europese imperialisten enerzijds en Rusland, maar vooral het opkomende imperialisme in China anderzijds. Het Chinese imperialisme maakt gebruik van de Russische handel in wapens en energie. Sinds de oorlog in Oekraïne is de oproep voor militarisering een stuk luider geworden. Zo heeft NAVO-baas Rutte geroepen dat we binnen vijf jaar klaar moeten zijn voor een grote oorlog en gaan Europese landen massaal investeren in de Amerikaanse wapenindustrie. Projecten zoals ‘ReArm Europe’ moeten de ‘defensieve capaciteiten’ van Europa vergroten en er wordt gesproken over de herinvoering van de dienstplicht. Een nieuwe wapenwedloop is van start, en alles duidt erop dat het Westen zich klaarmaakt voor een grote confrontatie met China en haar bondgenoten.

In tegenstelling tot voorheen lijkt Europa zich niet direct naar de Amerikaanse belangen te voegen. Alhoewel de belangen van het Amerikaanse en Europese kapitaal nog steeds veelal overeenkomen, lijken er scheuren binnen het Westerse kapitaalblok te ontstaan.

In dat kader neemt ook agressie van de Verenigde Staten wereldwijd toe. Het Amerikaanse imperium staat onder druk en wordt met bruut geweld verdedigd. Het is geen toeval dat Venezuela - de grootste bron van olie voor de VS tijdens de Tweede Wereldoorlog - juist nu slachtoffer is van een imperialistische interventie. Via Venezuela zet de VS ook druk op Cuba, een van de laatste socialistische staten ter wereld. Het is belangrijk om waar mogelijk solidariteit met hen te tonen.

Verder probeert Trump door middel van handelsoorlogen haar strategische positie te verbeteren. Chips en de bedrijven die ze produceren spelen hier een bijzonder belangrijke rol in, aangezien deze noodzakelijk zijn voor moderne oorlogvoering en maar enkele bedrijven deze capaciteit hebben.

Naast Venezuela lopen de spanningen ook op andere plekken op rondom grondstoffen. De VS staat ondertussen bekend om haar agressieve invallen in olierijke landen. De wereldwijde imperialistische inmenging van andere landen is echter onderbelicht. Zowel China als Westerse landen proberen bijvoorbeeld toegang tot grondstoffen in Afrika in handen te krijgen.

Binnen het wankele wereldsysteem grijpen enkele sub-imperiale machten hun kansen om te groeien in macht en invloed. Hierbij gaat het in het bijzonder om de Verenigde Arabische Emiraten, Saudi-Arabië, Turkije en Ethiopië. Deze landen hebben aanzienlijke economische groei doorgemaakt in de 21ste eeuw en hebben een dusdanige kapitaalmassa bereikt om hun eigen pad in te slaan en zelf grootschalige investeringen te maken om hun eigen monopolies tot stand te brengen.

Al deze landen hebben de laatste jaren hun macht sterk uitgebreid. Turkije oefent directe invloed uit in Syrië sinds de machtsovername van HTS en breidt haar invloed uit in de Hoorn van Afrika. Dat gebied, met name Soedan en Somalië, is een belangrijke bron van grondstoffen voor de golfstaten. Tegelijkertijd oefent ook Ethiopië hier invloed uit. Dat land bouwt nu een grote dam op de Nijl, waarmee de belangrijkste waterbron voor Zuid-Soedan, Soedan en Egypte onder druk staat. De spanningen in het Rode Zeegebied lopen dus snel op en er is een serieuze dreiging voor een bredere oorlog.

Ten slotte is er de koloniale bezetting van Palestina door Israël. Israël heeft met Westerse steun een genocide in Gaza gepleegt. Ook wordt de etnische zuivering op de Westerse Jordaanoever voortgezet. Ondanks wereldwijd protest blijft het Westen Israël steunen. Hiermee wordt blootgelegd dat de Westerse waarden van democratie en mensenrechten niets betekenen en enkel op hypocriete wijze ingezet worden. De koloniale etnostaat Israël krijgt volledige steun uit een combinatie van schuldgevoel voor de Tweede Wereldoorlog en de behoefte aan een imperialistische uitvalsbasis in het Midden-Oosten.

Veel bewegingen proberen zich tijdens deze periode af te scheiden van het Westen en worden daarvoor door het Westen aangevallen. Denk bijvoorbeeld aan Venezuela of Burkina Faso. Hierbij is de RSP altijd primair tegen het ‘eigen’ imperialisme. Dat geldt voor het hele Westen, maar in het bijzonder voor Nederland. Onze focus ligt dan ook op het bekritiseren van de rol van onze ‘eigen’ burgerlijke klasse. Hierbij bewaren we echter wel het recht op kritiek op het land dat zich vrij probeert te vechten, zeker wanneer het land in een invloedssfeer van een andere imperialistische mogendheid dreigt te vallen. De kritiek op het ‘eigen’ imperialisme blijft echter centraal staan. Dit is wat kritische steun voor de RSP inhoudt: om iets te steunen, ondanks dat we kritiek kunnen hebben op bepaalde aspecten ervan.

Nederland

De Nederlandse politiek heeft in de laatste 30 jaar een constante verschuiving naar rechts doorgemaakt, waardoor een aantal gevolgen van neoliberaal beleid nu tegelijk tot een crisispunt komen. Dit leidt tot een permanent gevoel van instabiliteit. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om de wooncrisis, maar ook om bezuinigingen op sociale voorzieningen om de oorlogsmachine te bekostigen, een toename van de staatsschuld, toename van belastingen op arbeid en een afname van belastingen op kapitaal. Deze crisissen leiden tot een toename aan precariteit van de werkende klasse. Het is dan ook geen verrassing dat ook in Nederland het vertrouwen in de politiek in rap tempo is gedaald. Bijdragend aan het gevoel van instabiliteit is ook het steeds verder onder druk staande demonstratierecht in Nederland, waarbij geweld door de politie steeds vaker de norm wordt. Er bestaat toenemende repressie tegen groepen en individuen die zich uitspreken op een manier die niet past binnen het kader van de hegemoniale politiek.

Militarisering

De militarisering van Nederland wordt in volle gang gezet. Ons belastinggeld gaat direct naar de Amerikaanse wapenindustrie en er wordt ruimhartig gesproken over de heractivering van de dienstplicht. Geen enkele partij durft een standpunt tegen de NAVO in te nemen en vrijwel alle partijen gaan mee in de afbraak van sociale voorzieningen om te voldoen aan de 5% NAVO-norm. De rest van links heeft hier vrede mee gesloten. Hoogstens wordt gevonden dat financiering Europees moet zijn (PvdA/GL/PvdD), niet ten koste mag gaan van sociale voorzieningen (PvdD), of dat wapenbedrijven in staatshanden moeten zijn (SP). De kans dat zij daadwerkelijk verzet tegen militarisering en de NAVO zullen organiseren is minimaal.

De RSP moet militarisering hard bestrijden, onder andere door te organiseren tegen de herinvoering van de dienstplicht en tegen de aanstaande bezuinigingsrondes.

Daarnaast speelt Nederland en specifiek Rotterdam een belangrijke rol als doorvoerhaven voor Amerikaanse wapens en militairen die richting Oost-Europa gaan. Ook op andere plekken is Nederlandse betrokkenheid bij Westers imperialisme duidelijk zichtbaar. Zo zijn Nederlandse bedrijven samen de grootste investeerders in de Israëlische bezetting van Palestina.

Deze oorlogen zijn de uitkomst van de kapitalistische rooftocht en komen de arbeidersklasse op geen enkele manier ten goede. Verzet tegen (inter)imperialistische oorlog is een van de kernpunten van revolutionair socialisme en zal een van onze belangrijkste taken zijn nu dit weer orde van de dag wordt.

Klimaat in Nederland

Het staat er slecht voor met de Nederlandse natuur. In de laatste 30 jaar is de insectenpopulatie met meer dan 76% afgenomen en ook de waterkwaliteit staat onder druk. Een belangrijke oorzaak voor deze problemen is de intensieve landbouw en de bijbehorende stikstofuitstoot. De Nederlandse politiek worstelt hier al jaren mee: rechtse regeringen zijn terughoudend in het opleggen van regels op boerenbedrijven en de kleinburgerlijke boeren schuwen op hun beurt geen geweld om hun positie te beschermen.

De sloop van het milieu is onlosmakelijk verbonden met de klimaatcrisis. Ook hierin handelt de Nederlandse regering zwak: opgestelde plannen worden afgezwakt en afgeschaft en beleid wordt teruggedraaid. Het is vrijwel zeker dat de klimaatdoelen voor 2030 niet worden gehaald. Het gevolg hiervan zien we nu al in Nederland: er valt amper sneeuw; onze grondwatervoorraad staat onder druk door droge zomers; en we zien ondanks projecten zoals ‘ruimte voor de rivier’ steeds vaker overstromingen die grote delen van Nederland schaden. De klimaatcrisis vormt een acute dreiging voor het voortbestaan van grote delen van Nederland en voor de levens van een groot deel van de wereldbevolking. Om die redenen zullen we dit onderwerp altijd in acht moeten nemen.

Leven en werk

De kosten van leven zijn sterk toegenomen in de afgelopen jaren. Tijdens de coronacrisis zagen we een torenhoge inflatie, terwijl er amper loonstijging is geweest. Boodschappen zijn vele malen duurder geworden, treinkaartjes kosten bakken met geld, huren schieten omhoog en de meeste jongeren kunnen vergeten dat ze ooit in staat zullen zijn een huis te kopen. De beloning die men terugkrijgt voor geleverde arbeid is in korte tijd enorm afgenomen.

Hier wordt nog een schepje bovenop gedaan om de NAVO-norm te financieren. Er zijn grote bezuinigingen aangekondigd op onder andere de zorg en het onderwijs. Toegang tot hoger onderwijs wordt verder beperkt tot een aanbesteding voor de elite en de al gebrekkige zorg wordt nog verder afgebroken. Wederom zijn arbeiders hier het slachtoffer van, want met genoeg geld kopen de rijken toegang tot goed onderwijs en goede zorg. De RSP zal zich moeten inzetten voor het belang van de arbeidersklasse en duidelijk moeten maken dat onze rechten en voorzieningen worden afgenomen ten behoeve van de kapitalisten.

Sociale en politieke ontwikkelingen

De afgelopen jaren is de politieke samenstelling van Nederland veranderd. Belangrijk is hierbij de afbraak van vertrouwen in de politiek. Bijna zeventig procent van de mensen heeft (heel) weinig vertrouwen in de politiek. Dit laat een belangrijk tekort van de huidige partijen zien, die geen vertrouwen van de werkende mensen kunnen winnen.

Tegelijkertijd is er geen sterke arbeiderspartij die de arbeidersklasse een pad vooruit kan bieden. Met de stijgende spanningen en het weinige vertrouwen in de politiek, gaan mensen op zoek naar zondebokken. In de eerste plaats zijn migranten hier het slachtoffer van, maar reactionaire ideologie bevat ook grote seksistische en homofobe elementen.

Ondanks de afwezigheid van een sterke arbeiderspartij voelen de liberale partijen dat de tegenstellingen steeds groter worden. Daarom worden er tegenwoordig allerlei censuurwetten opgetuigd en wordt het demonstratierecht ingeperkt. Dit is een aanval op de rechten van de arbeidersklasse, waar de RSP tegen ageert.

Dit alles gaat gepaard met ontwikkelingen op het vlak van sociale cohesie, waarbij mensen steeds minder contact met elkaar hebben. Dit zorgt voor steeds meer politieke bubbels. Een belangrijke oorzaak hiervan is sociale media.

Media zoals kranten en nieuws, die vroeger belangrijker waren, zorgden ervoor dat mensen grotendeels dezelfde informatie tot zich namen. Tegenwoordig heeft iedereen een ander algoritme en zijn de bronnen die mensen gebruiken veel uiteenlopender. Dit betekent dat wij ons als partij ook minder moeten focussen op traditionele media, en meer op online media, die meer mensen kunnen bereiken. Wanneer de RSP fysieke media gebruikt, moet dit met grote mate van diepgang zijn.

De arbeidersbeweging

Het programma van de RSP is ons voorstel aan de arbeidersklasse waarmee zij haar historische taak kan volbrengen. Essentieel hierbij is de ontwikkeling van arbeidersorganisaties, die de klasse weten te organiseren. Verschillende organisaties hebben raakvlakken met punten uit ons (minimum)programma. Niet al deze organisaties zijn expliciet arbeidersorganisaties, maar organiseren wel delen van de arbeidersklasse.

Daar waar de arbeidersklasse zich organiseert moet de RSP aanwezig zijn, zodat we niet buiten de georganiseerde arbeidersklasse staan maar hierin geworteld zijn. Alleen waar we geworteld zijn kunnen we het gevecht aangaan deze organisaties (om) te vormen tot democratische klassenonafhankelijke arbeidersorganisaties die uiteindelijk niet alleen deeleisen op hun eigen terrein omarmen maar ons gehele minimum- en maximumprogramma.

De vakbeweging

In de strijd voor haar democratische rechten, haar materiële eisen en in de strijd voor socialisme heeft de arbeidersklasse juist nu sterke massa-organisaties en vakbonden nodig. Door ingrijpen van de staat, de ondernemingskamer, wordt de belangrijkste vakbond, de FNV, ondergeschikt gemaakt aan de staat. Leden wordt het recht ontnomen om zelf, binnen haar eigen structuren, zelfstandig haar leiding te kiezen.

De structuur die de FNV had, tot het ingrijpen door de ondernemingskamer, kwam voort uit de crisis binnen de FNV ten aanzien van het AOW-akkoord van 2011, waarbij een overgrote meerderheid van de leden in een referendum tegen dit akkoord stemden (meerderheden bij

FNV Bondgenoten en ABVAKABO) en de federatieraad (één stem per bond) voor. Hier kwam, na het akkoord van Dalfsen, de ongedeelde FNV uit voort. Deze democratisering was losgekoppeld van de ontwikkeling van de kaderorganisatie in de (sub)sectoren, die in het laatste decennium meer en meer irrelevant is geworden. De 'FNV-bestuurscrisis' of beter de coup van het managementteam van de werkorganisatie had niet kunnen gebeuren zonder de zwakte van de kaderorganisatie.

De worteling van de RSP in de vakbeweging is nog zwak. Alleen als meer RSP leden kaderlid worden op hun eigen bedrijf of binnen hun (sub)sector kunnen we sterker geworteld raken binnen de vakbeweging. Democratisering van de vakbond en opbouw van kaderwerk, in eerste instantie in de bedrijfsafdeling en de subsector, gaan hand in hand. In bedrijfsafdelingen en subsectoren, omdat op deze niveaus de meeste kaderleden actief zijn. Hierbij komt dat het gebrek aan democratie, uitsluiting van kaderleden en intimidatie op deze niveaus het meest concreet duidelijk worden en daarmee ook de strijd voor democratie.

Om isolatie van strijdbare kaderleden te voorkomen is het belangrijk dat de FNV haar solidariteitswerk versterkt. Hierin kan de RSP een belangrijke rol vervullen, ook door RSP-leden die niet direct kaderlid in bedrijfsafdeling of subsector kunnen worden.

Bij de verkiezingen voor het ledenparlement zijn meer jonge strijdbare leden (vanuit Vakbondsleden Solidair met Palestina) van dit gremium lid geworden. Hun gebrek aan binding met de lagere niveaus heeft de vakbond echter niet strijdbaarder gemaakt en de afbraak van democratie niet kunnen voorkomen. De strategie van het verwerven van posities heeft daarmee aantoonbaar gefaald. De RSP zal daarom deze strategie met betrekking tot de verkiezing van de sectorraden in 2027 afwijzen. Binnen het netwerk FNV Democratisch zullen we moeten duidelijk maken dat er geen quick fix is voor de democratie binnen de FNV. Democratisering lukt alleen door worteling in de laagste niveaus van de organisatie, wat versterkt kan worden door de ontwikkeling van vakbondssolidariteit.

Feminisme

Feminisme als politieke beweging is voor het eerst in lange tijd aan het opbloeien. Vorig jaar zagen we dat de Dolle Mina’s razendsnel groeiden en feminisme tot een primair punt op de politieke agenda maakten. Ook zien we steeds meer kleinere feministische groepen opkomen die zich uitsluitend met dit thema bezig houden. Het opbouwen van de feministische beweging is op zichzelf van groot maatschappelijk belang, waarbij de rol van de Dolle Mina’s belangrijk is in het 'mainstream' maken van feministische thema’s.

De Dolle Mina’s zijn echter vooral horizontaal georganiseerd zonder een centrale lijn en visie. De verschillende afdelingen lijken grotendeels onafhankelijk te werken, met persoonlijke banden onderling als primair bindingsmiddel. Hierdoor spelen er ook vele verschillende politieke visies op feminisme. De andere kleinere groepen functioneren eveneens grotendeels onafhankelijk van elkaar, hoewel ze wel vaak samen organiseren.

De RSP en ROOD zouden hierin een grotere rol kunnen spelen als centrale organisatie en door het marxistisch feminisme te brengen naar de bredere feministische beweging. Het ‘femsoc netwerk’ kan hierin een grotere rol spelen, maar feminisme moet vooral gedragen worden op elk vlak binnen de partij.

Palestina

De Palestinabeweging was misschien wel de meest actieve en relevante beweging van de laatste jaren. Het is een beweging die expliciet voor een internationalistisch standpunt uitkomt en op een revolutionaire manier breekt met imperialisme en kolonialisme.

Voor veel mensen heeft werking in de Palestinabeweging ertoe geleid dat zij gewapend verzet meer durven te steunen. Dit is positief en biedt kansen voor de RSP, gezien dit geluid weinig vertolkt wordt binnen de gevestigde politieke partijen. De Palestinabeweging kan daarnaast bestudeerd worden om te ontdekken hoe deze verandering heeft plaatsgevonden.

Tegelijkertijd zijn veel mensen van de Palestinabeweging vervreemd. Vooral de studenten-encampmentgroepen hebben veel mensen afgestoten. De afgelopen jaren heeft zij namelijk vaak zonder sterke basis té radicale acties uitgevoerd, waarbij veel docenten of minder radicale demonstranten niet geradicaliseerd, maar afgekeerd zijn. Daarom zijn de meeste encampmentgroepen erg klein, hebben de leden sterke sociale banden met elkaar, en zijn ze vaak relatief clandestien. Daarom is worteling in de encampments op dit moment lastig.

De ‘Stad4Palestina’-groepen zijn echter vaak minder geheimzinnig. Zij zijn vooral bezig met protesten en het organiseren van gemeenschapsavonden. Binnen deze groepen zijn vaak meer werkende mensen actief. Deze zijn daarom logischer om in te wortelen.

De afgelopen jaren hebben we gemerkt dat pogingen om de beweging te democratiseren niet vruchtbaar waren. Dit kwam vooral door onze insteek: we zagen democratisering van een beweging grotendeels als een politiek proces, waarbij we de sociale aspecten ervan te vaak onderschatten.

Onze primaire taak in de Palestinabeweging is op dit moment daarom banden leggen met vooruitstrevende activisten ervan en hen een socialistische, anti-imperialistische analyse bijbrengen. Het democratiseren van de bewegingen berust grotendeels op het opleiden en tot socialist maken van steeds grotere aantallen vooruitstrevende activisten. Het is het waard om ons als RSP te mengen in Palestinagroepen, maar enkel wanneer de lokale afdeling de inschatting maakt dat dit nuttig is.

Antimilitarisme

De antimilitaristische beweging in Nederland is relatief zwak vergeleken met onze buurlanden. Toch zijn er de afgelopen 1,5 jaar stappen gezet. In de aanloop naar de NAVO-top zijn niet alleen wijzelf bezig geweest, maar werd ook De Nieuwe Vredesbeweging opgericht, ontstonden er antimilitaristische initiatieven binnen de Partij voor de Dieren, PvdA-GL en de FNV, werd de SP weer iets kritischer op de NAVO, en besteedden ‘alternatieve nieuwskanalen’ zoals Links in het Nieuws en Left Laser veel aandacht aan het onderwerp. Het taboe op antimilitarisme werd minder vergeleken met de situatie kort na de invasie van Oekraïne. Uit opiniepeilingen blijkt bijvoorbeeld dat een significante minderheid zich verzet tegen de nieuwe NAVO-norm, en er lijkt een groeiende groep te zijn die kritisch staat tegenover de toenemende militarisering.

De Nieuwe Vredesbeweging

De Nieuwe Vredesbeweging (NVB) is momenteel een van de weinige organisaties buiten de RSP die expliciet tegen de militarisering is. Hun doel is om algemeen te mobiliseren tegen de toenemende defensiebudgetten en het militaristische sentiment in de samenleving. Hun politieke insteek blijft rusten op het prediken van pacifisme, waarbij ze het vooral hebben over diplomatieke oplossingen en de 'menselijke kosten' van oorlogsvoering. Hierbij schetsen ze wel kritiek op de miljardenindustrie van de wapenhandel en hoe de kosten bij de werkende mensen terechtkomen, maar liggen de oplossingen voor deze klassenstrijd bij het voeren van dialoog en de-escalatie.

Het platform NVB is voornamelijk een samenkomst van verschillende groeperingen zoals XR Justice Now, Stop Wapenhandel, maar ook The Hague Peace Project. Deze overkoepelende structuur ziet zichzelf als de voortzetting van de oude vredesbeweging en heeft dus ook één op één dezelfde politieke insteek overgenomen. De basis van hun werkzaamheden ligt voornamelijk bij een kleine kerngroep die bekend is in de NGO-wereld. Ze proberen sinds een paar jaar de overkoepelende structuur om te zetten in lokale actiecomités. Deze vorm is vergelijkbaar met andere NGO-projecten in het maatschappelijk middenveld van de afgelopen jaren: de Klimaatmars, de Dolle Mina’s en meer. Op termijn verwachten ze actiegroepen te kunnen uitbreiden in andere regio’s. Voor nu zijn ze actief in Amersfoort, Den Haag, Friesland, IJssel, Leiden, Nijmegen en Utrecht.

FNV voor vrede

Dit initiatief ligt bij verschillende kaderleden van de FNV. Deze waren onder andere al actief in de activistische en kritische kringen van de vakbond. Het werd opgezet met het idee dat er intern zou geagiteerd worden tegen de militarisering, met een wens om de vakbond antimilitaristische standpunten in te laten nemen.

Op termijn zou deze groep een uiterst geschikte springplank zijn om het antimilitaristische werk te koppelen aan de werkvloer. Deze groep zou aan de gang kunnen gaan met politieke eisen zoals 'desinvesteringen in de wapenhandel vanuit de pensioenfondsen' of een herstart maken van de bond van dienstplichtigen. Voor nu is het duidelijk dat de richtingenstrijd die plaatsvindt door de interne sloop van de vakbonds democratie alle aandacht opeist. De kaderleden hebben één informatieavond op gang gezet met een aardige aanwas, maar zijn nog niet instaat geweest om dit te vertalen in verdere opbouw.

Wonen
Huurdersbewegingen

De woonbeweging is groot en diffuus. Er zijn lokale huurdersverenigingen, sommige activistisch, sommige allang blij dat ze af en toe op de koffie met hun huisbaas mogen. Er zijn stedelijke samenwerkingsverbanden met deelnemers van diverse pluimage: GLPvdA’ers, NCPN’ers, anarchisten, etc. Er zijn landelijke koepelorganisaties waar zowel beroepsactivisten als echte huuractivisten inzitten.

Omdat de RSP zich moet toeleggen op het mobiliseren en organiseren van huurders, kunnen we ons oriënteren binnen deze wildgroei aan organisaties; naast lokale huurdersverenigingen, waarop onze afdelingen het beste zicht hebben, blijven er dan namelijk twee organisaties over: de Woonbond en de Bond Precaire Woonvormen (BPW).

De Woonbond
De Woonbond heeft de reputatie van een zouteloze lobbyorganisatie, en dat is niet geheel onverdiend. Toch is er binnen de Woonbond ook ruimte voor politiek. Niet alleen heeft zij zich anderhalf jaar geleden uit protest teruggetrokken uit het neoliberale onderonsje tussen woningcorporaties en overheid, de zogenaamde Nationale Prestatieafspraken. Ook horen wij verhalen van verschillende huurdersverenigingen die zich activistisch opstellen en zich daarbij goed gesteund voelen door de Woonbond. Of, en zo ja in welke mate, interventie binnen de Woonbond zin heeft, zal komend jaar uitgezocht moeten worden door leden die daartoe initiatief willen nemen.

De Bond Precaire Woonvormen (BPW)
De BPW heeft de reputatie van actie naar actie te leven, en dat is niet geheel onverdiend. Vaak komt de BPW niet verder dan het schrijven en overhandigen van petities. Toch zijn er vlakken waar de RSP met de BPW kan samenwerken. De BPW heeft kennis over precaire woonvormen die nuttig kan zijn voor afdelingen die actievoeren rondom dit onderwerp. De BPW voegt in veel gevallen weinig toe aan een actie, en blijkt dan ineffectief als het gaat om mensen activeren.