Wat betreft het Intern Bulletin heeft het partijbestuur vaak doorgekregen dat het vervreemdend werkt op mensen die net binnenkomen. Als net nieuw of inactief lid krijg je al onze interne debatten mee, die soms hoog op kunnen lopen. Zeker wanneer er geen nieuwsbrief is heeft dit een vervreemdende werking. Ook is het voor (bestuurs)leden vaak ongemakkelijk om iets in het Intern Bulletin te zetten, wetende dat het ook terechtkomt bij leden die verder niet actief bijdragen en die niet op de hoogte zijn van de ontwikkelingen binnen de partij.

• Afdelingsbesturen geven aan het secretariaat door wanneer ze geen contact krijgen met een nieuw lid. Het secretariaatzet dit lid om in steunlid.

• Het partijbestuur stelt binnen twee maanden na het congres een document op met de voor toelating te bespreken onderwerpen met nieuwe leden. Hierin komen ten minste de rol van het programma bij het politieke werk, de rechten en plichten van een lid, democratisch centralisme en het intern bulletin terug.

• Het bestuur zorgt dat er regelmatig een Intern Bulletin wordt verstuurd, waarbij in inleiding wat duiding bevat als er sprake is van heftige of gevoelige discussies.

• Het secretariaat zorg voor een handleiding voor het beoordelen en contacteren van nieuwe leden door afdelingsbesturen waarin een welkomstgesprek wordt aangeboden.

• door belangrijke stukken zoals de jaartaken ruim van tevoren op te sturen en te bespreken op kaderdagen, uitgebreide bestuursvergaderingen en de partijraaduitgebreide bestuursvergaderingen.

Partijraad

De partijraad is een democratisch orgaan dat in de statuten van onze organisatie beschreven staat. Via de partijraad kunnen we onze partijdemocratie versterken, waardoor we onze congressen en gezamenlijke besluiten beter kunnen voorbereiden en uitvoeren.

• Het partijbestuur activeert binnen 6 maanden na het congres de partijraad, die haar statutaire plaats binnen de organisatie inneemt.

• De partijraad komt 4 maal per verenigingsjaar samen.

• De afdelingen organiseren afgevaardigdenverkiezingen in aanloop naar elke bijeenkomst van de partijraad. De vorm hiervan wordt per reglement vastgelegd.

niet te gebeuren door ook nog alles zelf uit te voeren. De huidige organisatiestructuren moeten nader bekeken worden om dit patroon te doorbreken. Idealiter wordt een algemeen bestuur samengesteld uit 9 a 12 bestuursleden en komen zij samen op frequente tijdstippen om sturing te geven aan de organisatie. Uit hun midden kan er dan worden gekozen voor een dagelijks bestuur, dat zich kan committeren aan een dagelijkse beschikbaarheid en coördinatie. Zo worden de verwachtingen van bestuursleden verduidelijkt en kunnen zij letten op de arbeidsverdeling en werkdruk.We werken toe naar een aanzienlijk groter partijbestuur, waarbij onderscheid gemaakt wordt tussen het dagelijks bestuur en het algemene partijbestuur. Het dagelijks partijbestuur ziet er ongeveer zo uit als het partijbestuur er nu uitziet: het is beperkt in omvang (ongeveer 5-10 mensen), komt regelmatig samen en heeft de dagelijkse leiding. Het algemene partijbestuur is aanzienlijk groter (denk aan miniimaal 25 mensen), komt minder vaak samen (ongeveer 6 keer per jaar) en beslist tussentijds over belangrijke kwesties. Zo kunnen we meer mensen werven voor het bestuur, daarmee de werklast verminderen, en worden de besluiten van het dagelijks bestuur gecontroleerd door een bredere groep direct verkozen vertegenwoordigers.

• Het partijbestuur oriënteert zich op de mogelijkheid om een dagelijks bestuur te kiezen uit hun midden, afhankelijk van het aantal bestuursleden.

• Het partijbestuur treft de benodigde voorbereidingen om voor volgend jaar een groot bestuur te verkiezen, en stelt waar nodig aanpassingen voor aan de statuten en het HR om dit bestuursmodel beter in te kunnen passen.

Veel bewegingen proberen zich tijdens deze periode af te scheiden van het Westen en worden daarvoor door het Westen aangevallen. Denk bijvoorbeeld aan Venezuela of Burkina Faso. Hierbij is de RSP altijd primair tegen het ‘eigen’ imperialisme. Dat geldt voor het hele Westen, maar in het bijzonder voor Nederland. Onze focus ligt dan ook op het bekritiseren van de rol van onze ‘eigen’ burgerlijke klasse. Hierbij bewaren we echter wel het recht op kritiek op het land dat zich vrij probeert te vechten, zeker wanneer het land in een invloedssfeer van een andere imperialistische mogendheid dreigt te vallen. De kritiek op het ‘eigen’ imperialisme blijft echter centraal staan. Dit is wat kritische steun voor de RSP inhoudt: om iets te steunen, ondanks dat we kritiek kunnen hebben op bepaalde aspecten ervan.

Onder de verhoudingen van onze tijd komen er regelmatig bewegingen en regeringen op die niet revolutionair zijn, maar wel proberen een bepaalde zelfstandigheid ten opzichte van het imperialisme te bevechten (voorheen Venezuela, Iran enz.). Er mag geen enkele onduidelijkheid over bestaan dat het imperialisme, in de eerste plaats 'ons eigen' Nederlandse/Europese imperialisme, voor ons altijd de grootste vijand is, groter dan om het even welke 'dictatuur' enz. Wij blijven vurige tegenstanders van elke imperialistische interventie - direct (Venezuela en Iran) of door een proxy (Oekraïne) -, onder welk fraai klinkend voorwendsel dan ook.

Dat wil echter niet zeggen dat wij deze bewegingen en regeringen politieke steun moeten geven. De mensen die stellen dat de revolutionaire kritiek moet verstommen op het moment dat zo'n regering door het imperialisme bedreigd wordt, slaan wat ons betreft ook de plank mis. Alleen door de revolutionaire strijd van de internationale arbeidersklasse kunnen we het imperialisme consequent bestrijden. Onze kritiek heeft tot doel om deze strijd in ieder land onder leiding van onze revolutionair-socialistische geestverwanten te brengen, met wie wij ons op termijn willen verenigen in een nieuwe wereldpartij, een nieuwe Internationale.

ze actiegroepen te kunnen uitbreiden in andere regio’s. Voor nu zijn ze actief in Amersfoort, Den Haag, Friesland, IJssel, Leiden, Nijmegen en Utrecht.

Voor onze anti-NAVO-top in juni 2025 hebben wij samengewerkt met de kleinburgerlijke pacifisten van de Nieuwe Vredesbeweging. Deze samenwerking was alleszins onvruchtbaar en heeft ons vanuit socialistisch perspectief niets opgeleverd. Wat een gelegenheid had kunnen zijn om onze internationale contacten te versterken, als eerste praktische stap naar een nieuwe Internationale, werd niets meer dan een conferentie waarvoor wij wel een handjevol sprekers konden leveren, maar waar nauwelijks tijd was voor discussie. Daarom zien wij ervan af om opnieuw met de NVB samen te werken.

In tegenstelling tot voorheen lijkt Europa zich niet direct naar de Amerikaanse belangen te voegen. Alhoewel de belangen van het Amerikaanse en Europese kapitaal nog steeds veelal overeenkomen, lijken er scheuren binnen het Westerse kapitaalblok te ontstaan.

Hoewel de Europese heersende klassen zich blijven vastklampen aan de VS, botsen hun belangen steeds vaker, zoals te zien is geweest in de crisis omtrent Groenland en de proxy-oorlog in Oekraïne. De Verenigde Staten zien de Europese Unie, een instelling die deel uitmaakt van de naoorlogse liberale orde die de Amerikanen zelf hebben opgetuigd, nu als een gevaar voor hun belangen. De Europese regeringen erkennen op hun beurt steeds meer de noodzaak van militarisering om zelf hun belangen te kunnen verdedigen, desnoods tegen de Amerikanen.

In dat kader neemt ook agressie van de Verenigde Staten wereldwijd toe. Het Amerikaanse imperium staat onder druk en wordt met bruut geweld verdedigd. Het is geen toeval dat Venezuela - de grootste bron van olie voor de VS tijdens de Tweede Wereldoorlog - juist nu slachtoffer is van een imperialistische interventie. Via Venezuela zet de VS ook druk op Cuba, een van de laatste socialistische staten ter wereld. Het is belangrijk om waar mogelijk solidariteit met hen te tonen.

De Verenigde Staten wil zich, in haar voorbereiding op een confrontatie met China, vooral richten op haar eigen 'achtertuin', het westelijk halfrond. Na de interventie in Venezuela en de dreigementen tegen Mexico en Colombia aast de VS ook nog altijd op Cuba, een land waarvan de regering haar al sinds de Revolutie een doorn in het oog is. Wij zijn solidair met het Cubaanse volk en plaatsen ons op het standpunt dat Cuba verdedigd moet worden tegen een imperialistische interventie, echter zonder ons te verbinden met de politiek van de Communistische Partij van Cuba.

• Het partijbestuur en de mogelijke werkgroep afdelingsbegeleiding oriënteren zich in 2026 op het oprichten van een RSP-afdeling op elke plaats waar een ROOD-groep actief is. Zij doen dit in samenwerking met het ROOD-bestuur.leggen de focus op het kwalitatief versterken van bestaande afdelingen. Nieuwe-afdelingen worden opgericht op plaatsen waar een ROOD-groep actief is als hier animo voor is.

steeds radicalere toon aan en in Engeland worden er massale racistische demonstraties georganiseerd. In de VS heeft de MAGA-beweging zich onder leiding van Trump ontwikkeld tot een fascistische beweging: er wordt buiten de rechtsstaat getreden om de arbeidersbeweging te onderdrukken en ICE-agenten gaan als een Gestapo het land door om niet-witte Amerikanen te mishandelen, op te pakken en uit te zetten.

Op internationaal gebied zien we de gevolgen van de hegemonie van de Verenigde Staten dat in een periode van relatieve neergang zit. Al decennialang lukt het de VS steeds minder om de rest van de wereld hun wil op te leggen op het internationale toneel, met Vietnam en Irak als toonbeelden. Donald Trump is een product van deze neergang. Als bonapartistiche leider belooft hij om de dominantie van de VS op het wereldtoneel te herstellen door een politiek van might is right. Hierin vertegenwoordigt hij geen radicale breuk met de onderliggende politiek van voorgaande administraties. Trump zet juist het al langer vastgestelde strategische beleid van de VS voort, namelijk het terugwinnen van dominantie door het economisch en militair omcirkelen van China. Dit wordt gedaan door het opbreken van de na de Tweede Wereldoorlog gecreëerde liberale rechtsorde, waarin de rechtsstaat werd gezien als neutrale bemiddelaar tussen secotrale belangen (arbeiders, werkgevers, vrouwen, etnische minderheden, religieuze groepen, etc.). In plaats van eenheid tussen uitbuiters en uitgebuitenen (en verdeeldheid onder uitgebuitenen) te creëren op basis van loyaliteit aan de liberale grondwet, vindt er nu een verschuiving plaats naar eenheid creëren tussen uitbuiters en uitgebuitenen (en verdeeldheid onder uitgebuitenen) op basis van de natiestaat en het gezin. De opkomst van patriarchaal conservatisme en de heksenjacht op transgenderpersonen zijn centrale onderdelen van deze verschuiving. Gelijktijdig zien we in Europa de opkomst van extreemrechts, die sinds begin 2000 in opkomst is door de mislukking van het Westen om het Midden-Oosten diens wil op te leggen en de daaruit volgende opkomst van de 'radicale islam'. Deze Europese extreemrechtse stroming opereert veelal op dezelfde basis van het bevorderen van natiestaat en gezin door patriarchaal conservatisme en de heksenjacht op transgender personen.

om de macht zelf in handen te nemen. Een belangrijke taak voor onze partij zal dus zijn om uit te zoeken hoe we deze kans goed kunnen benutten.
Invoegen nieuwe alinea: Er is op links de neiging om de opkomst van bonapartistisch autoritarisme en patriarchaal conservatisme te duiden als fascistisch. Het gevaar hiervan is de uitkomst dat er een front wordt gevormd met de vertegenwoordigers van de liberale rechtsorde die zich verzetten tegen dit fenomeen. Deze krachten delen echter, met bijvoorbeeld Trump, de strategische langetermijndoelstelling van het herstellen van Amerikaanse dominantie en het omcirkelen van China. Hoewel de MAGA-beweging en Europees extreemrechts, zeker fascistische elementen bevat, komt de macht van Trump, Wilders enz. niet voort uit buitengouvernmentele strijdgroepen of een militair-bureaucratische politieke partij - de kenmerken van fascisme als zodanig. In plaats daarvan wordt de macht ontleend aan de bestaande burgerlijke staat en staatsorganen zoals ICE. Het extreme geweld van dergelijke staatsorganen is geen indicatie van fascisme, het is een normaal onderdeel van de burgerlijke staat in de VS. Neem bijvoorbeeld de vorm van extreem geweld tegen stakers vanuit de politie eind negentiende/begin twintigste eeuw en de moordaanslagen in de jaren '60, zoals die op Fred Hampton van de BPP. Ook de bevordering van natiestaat en gezin is geen teken van fascisme maar een vaker voorkomend fenomeen van de kapitalitische staat die heen en weer beweegt tussen patriarchaal conservatisme en de liberale rechtsorde. Zoals bijvoorbeeld aan de Lavender scare, een heksenjacht vanuit McCarthy tegen homoseksuelen in de VS in de jaren '50. Het steunen van de liberale rechtsorde tegenover patriarchaal conservatisme en autoritarisme zal de arbeidersbeweging geen soelaas bieden. De liberale rechtsorde heeft steeds meer legitimiteit ingeboet, waardoor veel arbeiders deze orde (terecht) zien als ineffectief en corrupt. Wanneer links zich loyaal opstelt aan deze grondwettelijke orde, drijft het arbeiders in de handen van patriarchaal conservatisme en bekrompenheid. Tegenover dit valse alternatief zetten wij de oplossing van het bevorderen van een klasseperspectief; het verenigen van de arbeidersklasse en het aan de macht brengen van de arbeidersklasse met als doel het socialisme.

De afgelopen jaren is de politieke samenstelling van Nederland veranderd. Belangrijk is hierbij de afbraak van vertrouwen in de politiek. Bijna zeventig procent van de mensen heeft (heel) weinig vertrouwen in de politiek. Dit laat een belangrijk tekort van de huidige partijen zien, die geen vertrouwen van de werkende mensen kunnen winnen.

De afgelopen jaren is de politieke samenstelling van Nederland veranderd. Voor een betrekkelijk lange tijd hadden de grote burgerlijke partijen zoals het CDA en de PvdA een stabiele kiezersbasis en wonnen ze bij elke verkiezing tussen de 30 en de 50 zetels. In de laatste paar decennia is daar verandering in gekomen. De verkiezingsuitslagen zijn heel wisselend. Vanwege jaren van bezuinigingen op sociale zekerheden en politieke schandalen zoals de toeslagenaffaire, worden de verkiezingsbeloften niet meer als zoete koek geslikt. Dit heeft geleid tot politieke instabiliteit en verwarring, en heeft meer ruimte gecreeerd voor extreemrechts.

Hier wordt nog een schepje bovenop gedaan om de NAVO-norm te financieren. Er zijn grote bezuinigingen aangekondigd op onder andere de zorg en het onderwijs. Ook gaat de pensioenleeftijd omhoog, en zijn er plannen om te bezuinigen op de WIA en WW. Toegang tot hoger onderwijs wordt verder beperkt tot een aanbesteding voor de

standpunt tegen de NAVO in te nemen en vrijwel alle partijen gaan mee in de afbraak van sociale voorzieningen om te voldoen aan de 5% NAVO-norm. De rest van links heeftpartijen die op dit moment in de Tweede Kamer zitten en zichzelf het etiket 'links' toekennen, zijn opportunistisch en hebben hier vrede mee geslotengeen probleem mee. Hoogstens wordt gevonden dat financiering Europees moet zijn (PvdA/GL/PvdD), niet ten koste mag gaan van sociale

gaat direct naar de Amerikaanse wapenindustrie en er wordt ruimhartig gesproken over de heractivering van de dienstplicht. Geen enkele partij durftneemt een standpunt[Spatie] in tegen de NAVO in te nemen en vrijwel alle partijen gaan mee in de afbraak van sociale voorzieningen om te voldoen aan de 5% NAVO-norm. De rest van

belastingen op kapitaal. Deze crisissen leiden tot een toename aan precariteit van de werkende klasse. Het is dan ook geen verrassing dat ook in Nederland het vertrouwen in de politiek in rap tempo is gedaald.Het is dan ook geen verrassing dat de gevestigde burgerlijke partijen terrein verliezen en verkiezingsuitslagen heel wisselend zijn. Bijdragend aan het gevoel van instabiliteit is ook het steeds verder onder druk staande demonstratierecht in

waarden van democratie en mensenrechten niets betekenen en enkel op hypocriete wijze ingezet worden. De koloniale etnostaat Israël krijgt volledige steun uit een combinatie van schuldgevoel voor de Tweede Wereldoorlog envanwege de behoefte aan een imperialistische uitvalsbasis in het Midden-Oosten.

Het is essentieel dat wij bij onze positie op klimaatverandering niet enkel denken aan de gevolgen voor het westen. Westerse bedrijven moeten vergroenen en wij moeten inzetten op zowel het stoppen van klimaatverandering als op het voorbereiden op de gevolgen. Tegelijkertijd moeten wij de mondiale situatie niet uit het oog verliezen. De grootste effecten van klimaatverandering zullen namelijk op de schouders van werkers in het mondiale zuiden vallen. De verduurzaming van het westen mag niet ten nadele zijn van het mondiale zuiden.

Het idee dat een energietransitie alleen in de Europese context klimaatverandering zou kunnen tegen gaan is een illusie. Niet alleen een hoge CO2 uitstoot, maar ook de totale uitputting van alle natuurlijke grondstoffen zijn een hoeksteen van moderne productie. In de periferie wordt er geen enkele moeite gedaan om productieketens duurzamer te maken voor het klimaat, het milieu en de bewoners van dat gebied. De grootschalige verbouwing van koffie- en cacaobonen, bijvoorbeeld, heeft ontbossing en verslechtering van de bodemkwaliteit tot gevolg. Ingrijpende hervormingen die impact zouden hebben op de schaal van de productie, maar wel beter zouden zijn voor het klimaat en het leven van de straatarme boeren, zijn niet in het belang van westerse kapitalisten. Hun hervormingen aangaande klimaat zijn gericht op zelfbehoud. Arbeiders en boeren in de periferie zullen de komende jaren zwaar getroffen worden door droogte, overstromingen en andere natuurrampen.

overgenomen door machines komen er vaak nieuwe, precairdere banen vrij. Het resultaat is niet alleen een groei in welvaartsongelijkheid, verslechterde bestaansnorm voor arbeiders en het gaat ook ten koste van het klimaat.

productie te leveren aan buitenlandse monopolies, welke daarmee een enorm deel van de winst kunnen oogsten. De onevenredige verdeling van welvaart tussen het Mondiale Noorden en Zuiden wordt daardoor in stand gehouden of zelfs vergroot.Hierdoor blijft de meerderheid van het kapitaal in handen van Westerste kapitalisten.

van een handelsoorlog tussen China en de VS, een situatie die enkel verergerd is. Ook op militair gebied is de situatie verslechterdDe verscherpte confrontatie tussen imperialistische machten blijkt uit aanhoudende gewapende conflicten. Want alhoewel de oorlog in Oekraïne bijna ten einde lijkt, gaat de genocide in Palestina door en

• Netwerken worden werkgroepen waaraan hun leden actief moeten bijdragen.

geörganiseerd. Dit was grotendeels op intiatief van een (relatief klein) aantal leden. Aan de ene kant was dit een succes: er waren ongeveer honderd kaartjes verkocht en een aantal relatief grote namen spraken op het festival. Aan de andere kant kan zo een festival, zeker wanneer het een van de weinige evenementen van de partij is, ons een intellectueel imago opleveren.Dit was een succes: er waren ongeveer honderd kaartjes verkocht en een aantal grote namen spraken op het festival.

• dit evenement het komende jaar opnieuw te organiseren. Tegelijkertijd moedigt de partij andere leden aan om meer culturele evenementen op te zetten met een minder intellectueel karakter, zoals bijvoorbeeld muziekfestivals of sporttoernooien.